Sabah erken kalkmanın huzursuzluğu içinde lavaboya doğru ilerledim, su soğuktu. Devamını oku…

İki tarafı kaldırımlarla kaplanmış yolun ortasında yürürken ne karanlık korkutuyor  ne de  üzerindeki ince mintana rağmen havanın kırıcı soğuğu  titretiyordu . Dipsiz geceden düşen kar taneleri sokak lambalarının gece ile olan savaşına yardımcı oluyordu. Belli ki acısını hafifletmek istiyorlardı aşağıya doğru süzülen beyaz tanecikler, sokaktan aldıkları ışığı beyaz kümeleri ile yansıtarak geçmişin hakikatsizliğini geleceğin belirsizliğini yok etmeye çalışıyordu . O beyaz kar zerreleri sanki ona yeni bir huzurun haberini vermeye çalışıyorlardı. Akdeniz ikliminin Aralık ayında Özge’yi şaşırtan bu kar taneleri,  Özge’nin zihnini yakıp bedenini kaplayan sıcaklığı hafifletiyordu. Aslında sokaktaki bu yürüyüş, içinde boğuştuğu sıkıntılardan uzaklaşmak için gerçekleştridiği rutin eylemlerinden biriydi ama bu sefer farklıydı ve başka güçler ona yardımcı oluyor ona yol gösteriyordu. Saat geçti ve onun yaratacağı sessizlik zihnindeki soru-cevaplar için yeterliydi, lakin Akdeniz’in alışık olmadığı kar taneleri, çocuklar ve aileler için neşeli bir oyuna dönüşmüştü.Akdeniz insanı sokağa huzur korosunun senfonosini sunuyordu. Devamını oku…

Canlı ve cansız bütün varlıkları Allah yaratmıştır. Ancak yarattıkları içinde sadece insana düşünme yeteneği bahşetmiştir. Herkes, yüksek bir düşünme yeteneğine sahip olarak yaratılmış olsa da, bu yeteneği kullanan çok az insan vardır. Çoğu kişi, sadece düşünürlerin düşünüp sonuçlar üretebileceğini zanneder. Oysa Allah ayetlerinde, düşüncede derinleşmek konusunda insanların tümünü teşvik eder. Zira Allah’ın yarattıkları üzerinde derin düşünmek, ayni zamanda insanı Allah’a yaklaştıran önemli bir ibadettir. Devamını oku…

Sevdiğim ilk adam;  babam. Sevgiye,  güvene olan inancımın kaybolmasına neden olan ilk insan;  köksüz çınar.  Köksüz,  yalancı bir çınardın ilk rüzgarda devrildin. Oysa ne çok güvenirdim sana,  arkamda kocaman bir dağdın her zaman,  öyle bilirdim.  Gidişinden sonra çok üşüdü sırtım. Başıma ne gelirse gelsin bir kahramanım var diye düşünürdüm.  Başarısız olunca çok utanırdım. Sana da yazmıştım ya sınavı kazanamayınca  ” Kocaman bir çınara küçücük bir dal olamadım, özür dilerim ” diye. Devamını oku…

Bilgi, nesne ile özne arasındaki ilişkidir. Bu ilişki duyu organlarımız ile gerçekleşir çünkü duyu organlarımız olmadan nesneleri fark edebilmemizin imkânı yoktur. Yani, öznenin bilgiyi edinme aşamasında nesneyi fark etmesi lazımdır. Herhangi bir nesneyi fark ettiğimizde duyu organlarımız onu sinirlerimiz aracılığıyla beyine iletir. Beynimiz fark edileni hemen kaydetmez. Beyin, fark edileni daha önce elde edilen bilgilerle karşılaştırır ve yorumlar. Kişinin deneyimlerinin ve bakış açısının etkilediği yorumlama ve karşılaştırma aşamasından sonra bilgi tasnif edilerek beyinde gerekli yere depolanır. Devamını oku…

Koca bir malikanenin en küçük odası benimkiydi. Burası benim odamdı. En sevdiğim posterleri astım duvarlarıma. En sevdiğim oyunları raflarıma dizdim. Hatta odam küçük bir havuzu olan yeşil bir bahçeye bakıyordu. Güneş doğduğunda ışıklarıyla ilk benim odamı yıkardı. Bir gün kabıma sığmaz oldum. Cılız bedenim irileştikçe odam sıktıkça sıktı beni. Devamını oku…

Kaç kere çelik sandıklara kapatıp denize attım hislerimin anahtarını, kaç kere dalıp çıkardım o anahtarı yosunlar arasından? Kaç kere özgür bıraktım hislerimin paslanmış cümlelerini? Devamını oku…

Hayatınızda sizin için önemli olan şeyleri alt alta sıralayın. Sıraladığınız bu konulardan, bir gün yok olacak olanların üzerini çizin. Geriye ne kalıyor? Koskoca bir hiç, öyle değil mi? Hayatımızı yok olup gidecek şeyler üzerine kuruyor ve bunlara sahip olmayı, kendimize tek amaç ediniyoruz. Devamını oku…