Gregor Samsa o sabah uyanamadı. Öğlene doğru kalkınca ise “yea evde duruyum yea”, “yok ben gelmiim yea” diyerek arkadaşlarına naz yaptı. Tüm gün mal gibi evi bekledi salak. Neyse konumuz bu değil.

İlkokuldan bugüne şöyle bir baktığımda hayatıma onlarca insan girmiş, çıkmış, kalmış, gitmiş, etmiş. Buraya kadar bir sıkıntı yok. Ama temel olarak beş tip insan var hayatımda. A, B, C, D, ve E insanları. Mesela “Ş” çok fena, tam şerefsiz yılan gibidir. Ama bu da E harfine dahil edilebilir. Temel olarak beş harf yani. Şık daha doğrusu. Bu şıklarla tanışmam da tam olarak ilkokulda oldu, o yüzden ilkokul dedim yoksa ondan önce vardım yani ilkokulda doğmadım tabii. Mal mısın?

Efenim A şıkkından başlayalım. (şıkları unisex, pi’ yi 3 alınız) Efenim bu koduğumun A şıkkı, sınıfın yakışıklı, paralı, çevresi geniş “cool” çocuğu. Sinir oluyoruz bu A şıkkına. Hayır herif iyi de bir adam (ya da hatun her neyse okuyana göre) ama sinir oluyoruz kıskanıyoruz falan. Ağzını kırmak istiyoruz adeta. Gelelim B şıkkına. Bu, sınıfın çok konuşan, çok bilmiş, konuştuklarının sonuna bazen “hı hı” ekleyen şişko ve sinir bozucu kızıdır efenim. Ödevleri falan hatırlatır, kontrol ettirir. Allah belasını versindir adeta. Gelgelelim D şıkkına. İşte bu hayatımızın kadını adeta! Allahım bu ne sadelik, bu ne hamfendilik, bu ne güzel sohbet, bu ne dallamalık! Neden A ile çıkıyorsun!? Neden ya?! A, süper eyvallah ama yani işte kıl ediyorsun adamı çocuğa karşı! “Ayrıl ya nolur nolur nolur!” diyoruz bu D şıkkına. Hayır yazık ediyorsun kendine. E şıkkı ise bildiğiniz E(mo)! Serseri serseri dolanıyor, afralar tafralar, “abi yea mabi yea” diye konuşmalar. Hayır gelmiyor da okula, gelse bi’ çakacağım ağzına ama takılıyoruz, gelince de iyi de davranıyor. Yok lan iyi çocuk E. Severim.

Ve işte bu dengesiz bünye de benim. C! C süperdir… C şahanedir arkadaşlar. Bizdendir C. Evet.