Sende yaşamak adına kiracı kaldım kendime. Eşyasız taşındığım kalbimde, bir iç güveysi gözlerim. Karanlığın kendinden korktuğu ilk gecesiydi zamanın.Yapraklar ağaçları döküp, güneşin toprağa düştüğü gündeydi gözlerinin rengi. İçimde hep aynı cümle dişi bir kurtla kemiriyordu kemiklerimi: “Ne varsa o dudaklarında, ısırıp ısırıp kanatamadın hala.” Son bir rüzgar çoştu mumların üstünde. İlk kez tanıyamadı seni hiç kalkmadığın koltuğun.

Arsız bir yağmurun beş çayı vardı ellerinin soğukluğunda. Küçük adımlarının büyük sesleriyle, olduğu yerde çatlamak istedi duvarlar. Aynaya asılı resminde kırmızı bir utangaçlık: “Bu kadın ben miyim?” Ne dün balkona astığın halı ne de hiç yıkamadığın perdeler… Kimse inanmıyordu saçlarının döktüğü fırtınaya.

Çeyrek bir bakışım vardı yüzüne. Yol kenarı ağaçları gibi ormanından kaçmış, tozlanmış gibiydi göz altların. Bir şehir hüznü kapının ağzında. İki adım mesafede sel getirirken dudakların, seni duymamak için duydum. Kalbimde kara kazan bir erozyon… Mıhlandım o hiç sevemediğim yeşil kanepeye. Bir kar yanığı ki ciğerlerim, erkekliğim batsın çıkaramadım yerinden ağlayan gözlerimi.

Şakaklarında zaman vurmuş bir çocuklukla, uçağa ilk binmenin heyecanı gibi kaldım sende. Sarı bir çarşaf menekşemin toprakları. Penceresinde kuru ıslaklıkla çakarken şimşeklerin, seni sevdiğim ilk günde hazırdı bütün küllerim.

Sende yaşamak adına kiracı kaldım kendime. Eşyasız taşındığım kalbimde, bir iç güveysi gözlerim. Tam acısı geçmişti mahallemden ayrılışımın. “Ayrılıktan peydahladığım çocuğum gelecek, çık git” diyorsun. Meğer pinokyoymuş balkonların. Gidişinin bütün metrekareleri düğümlerken ömrümü, büyürken sensizlikte bedenimin yüz ölçümleri; ben sana benzemeyeceğim artık. Ben sana benzemeyeceğim…