Fransız Edebiyatı’ndan hoşlanan bir insan olduğumu söyleyemem. En azından bir süre önce böyleydim. Ancak bir müzikalin ön yargıları kırabileceğini fark ettim. Bu yüzden Victor Hugo’nun aynı adlı eserinden uyarlanan “Notre Dame De Paris” müzikalinden bahsetmek istedim.

İlk olarak 1998 yılında Paris Kongre Sarayı’nda sahnelenmiş bu müzikal. Ön yargılarım bu müzikali biraz geç fark etmeme neden oldu tabi. Bir müzikalde olması gerektiği gibi ön plana çıkan müzikleriydi. Sözlerini Luc Plamondon yazmış, bestelerini Richard Cocciante yapmış. Sizin de izlediğiniz zaman muhtemelen fark edeceğiniz ve ünü müzikalinkini de geçen “Belle” şarkısının bana Fransızca hakkında düşündürdüğü şey (Fransızca’ya karşı bir süre önce ön yargım olduğunu belirtmeliyim sanırım) “Fransızlar konuşmasın mümkünse sadece şarkı söylesinler, bir müzikaldeki gibi yaşasınlar” oldu.

Müzikalin orijinal kadrosuna gelince; Hélène Ségara : Esméralda, Garou : Quasimodo, Daniel Lavoie : Frollo, Bruno Pelletier : Gringoire, Patrick Fiori : Phoebus, Luck Mervil : Clopin, Julie Zenatti : Fleur-de-Lys’den oluşuyor. Daha sonra İngilizce, İspanyolca, İtalyanca, Rusça’da sergilenmiş müzikal ama incelediğim kadarıyla Fransızca’sını hiçbirine değişmiyorum.

Fleur-de-Lys ile Phoebus’un düetini, Frollo’nun Notre Dame’a isyanını, Quasimodo’nun çaresizliğini bir bütün halinde bu müzikalde göreceksiniz. Gringoire’nin dilinden başlayan hikaye yine onun tarafından bitirildiği zaman bu müzikali farklı kılan bir şeyler olduğunu fark edeceğinizi düşünüyorum. Bir göz atmaya değer bence.