Unutamadığımın, her an hayalimdekinin gözleri için aldım kalemi elime. Hiç bu kadar çaresiz hissetmemiştim kendimi ve hiç bu kadar sevmemiştim. Ben böyle güzel gözleri hiç görmemiştim.
Gözlerindeki ışık kaybolmasın birtanem. Kaybolmasın ki bu mektuplar bitmesin. Kaybolmasın ki bu kalem durmasın ve bu çocuk her kalemi eline aldığında bir sızı duysun yüreğinde. Oradan yayılsın vücuduna. Unutmasın!!! Gönüller kavrulmasın. Ağlamasın!!! Birtanem ağlamasın ki onun gözyaşları kalbimde. Evet işte tam orada. Nemrut’un ateşi gibi dağlıyor. Yüreğimde… Bir KOR işte. Bir GÖR. Beni ANLA! Beni SEV!
Gözlerinde erimek isteği benimki. Biraz anlamsız gelebilir belki. Öyle işte. Bakarken erimek istiyorum. Bakarken tükenmek istiyorum. İlk zamanlar anlamasam da şimdi anlıyorum. Tükeniyorum aşkım, tükeniyorum.
Saçını, gözünü,yüzünü velhasılı seni kendimden çok seviyorum.
Bir sevda hikayesinin sonuç bölümüne gelmişken anlatılamayan sevdamı da beraberimde getiriyorum. Anlaşılmaz olanın değil ANLATILAMAZ olanın gözbebeklerine bakarak tüm alemin duyacağı bir ses tonuyla haykırmak istiyorum.
Ben Meleğimi çok seviyorum.
Bitmesini istemiyorum bu mektubun!
Bitmesini istemiyorum bu mektubun!