Son makası attık hayallere. Bütünlüğü parçalarcasına kestik bağları. Darmaduman ettik ortalığı. Varılacak birçok kapıyı hiçbir zaman açılmayacak şekilde vurduk koca koca kilitlerle. Paslanmış kapılar ardında şimdi hayallerimiz. Küflü toz pembe bulutlarımızla, yamalı gök kuşağı renklerimizle, bir tutam ayrılığımızla noktaladık eskimeye yüz tutmuş aşkımızı.

Ve parçalanmış ruhlarımızda eriteceğiz bize dair her bir şeyi.

Ayağımızın altındaki güzellikleri çiğneyecek kadar gözümüz dönmüş, kanlı gözlerimizle etrafı seyre koyulmuş olan aşk kokan ilkbaharları eriteceğiz…

Akları salacağız en koyu karanlıklara, karaları bel bağlayacağız ayrılığın diyarlarına. Ağustos böceği miskinliğiyle salıvereceğiz herşeyi.Sana dair, bana dair, bize dair. Her şeyi!

O asil hülyalarımızın son ipini çektim bugün. Bırakıverdim en koyu karanlıklara. Gözyaşlarının havuzunda sellerle serpiştirdim önüne. Akıp giden sonu gelmeyecek yepyeni zamanlar verdim sana. Her bahar tekrar tekrar açacak zamanlar. Seni bende yok ederek beni sende imkansızlaştıracak zamanlar…

Ruhunu taşıyan bedenin esaretine kapılıp yap bildiklerini. Sıcaklığın doruğunda eriyen kum tanesi gibi vahasız çölde bırak paslı ruhunu.

Son cümlelerimde bıraktım sana dair öznelerimi. Sana ait olan herşeyi. Son durakta bıraktık aşkı. İki farklı yolcu iki ayrı istikamete yol alır aynı yollardan.

Ve git ayrılığın yanık kokusu duyulmadan…