Ne çok yanılmışım oysa. Ben ufacık hatalarımdan pişmanlık duyarken,  seni üzdüğümü düşünürken sen benden çoktan vazgeçmişsin, bilememişim. Evet, sarsıldım uzun zaman gidişinle. Korkaklık gelip beynime yerleşti; korkaklık, nefret, hayal kırıklığı. Yürürken hep arkama bakmak zorunda kaldım, artık kendimi sadece kendim koruyacaktım çünkü. Yokluğunu hissetmiyorum artık, yalancı sevgine ihtiyacım yok ama yokluğun etrafımdaki insanlara açık kapı bırakıyor. Kendimi sahipsiz hissediyorum bazen ve yokluğunu bilenler canımı çok acıtıyor. Yapılan tüm haksızlıkları yokluğuna bağlıyorum. Belki diyorum kendime, o olsaydı izin vermezdi canımı yakmalarına; canımı en çok senin yaktığını bile bile.

Çok acıdır ki, artık üzülmüyorum gidişine. Ağır yükler bıraktın omzuma ve çok şey götürdün giderken. Çocukluğuma dair bir resim bile kalmadı elimde, anılarımı da unutturdum kendime. Her şey kirlendi ve gitti seninle, bari çocukluğumu bıraksaydın baba.

Toplumumuzda ki her türlü bozukluk ailenin çekirdek olmamasından kaynaklanıyor. İyi eğitim almamış, terbiyesiz, bencil, saygısız ve kısacası insan dışı varlıklar yetişiyor. Bunlar ne mi oluyor? Hırsız, sapık ve katil. İnsanlar kaç gruba mı ayrılıyor? Irkına göre, dinine göre ve sosyal durumuna göre üç ana gruba ayrılıyor. Herkes birbirine saygısız ve samimiyetsiz. Ciddi ve samimi konuşanlarla dalga geçilir, kuyuları kazılır ve her türlü kötü niyet duyguları içerisinde olunur.

Kısacası artık herşey için çok geç. Hani bir laf vardır bizden bir cacık olmaz.

*http://tr.wikipedia.org/wiki/Aile

Mesela siz hiç insan öldürebilir misiniz ?

Cevap : Hayır.

Peki, birisi için hapis yatabilir misiniz ?

Hayır.

Birisine böbreğinizi verir misiniz ?

Bilemiyorum, sanmıyorum

Birisi için ölmeniz istense, canınızı verir misiniz ?

Hayır veremem, yaşamak istiyorum

Hepsi de hayır deme olasılığımızın yüksek olduğu durumlar değil mi ? Peki şimdi soruların şeklini biraz değiştirelim.

Siz evladınız için böbreğinizi verir misiniz ?

Ne demek!

Peki evladınız için hapis yatar mısınız ?

Düşünmem bile!

Evladınız için birini öldürmeniz gerekse, öldürebilir misiniz ?

Kesinlikle!

Peki ölmeniz gerekse

Derhal…

Cevaplar nasıl değişti değil mi ?

Anne olmadan önce, şu malum evlat sevgisi hakkında en ufak bir fikrim bile yoktu. İnsan anne olunca beyninin sınırlarını zorluyor sevgisini ölçebilmek için, nasıl bu kadar çok olduğuna şaştığı bu sevgiyi yer bulamıyor koyacak… Düşündükçe de aklına böyle deli fikirler geliyor. Evet diyor, yaparım, valla yaparım, onu da yaparım, bunu da yaparım, nasıl yaparım hem de… Sonra rahatlıyor, tamam ne kadar sevdiğimi biliyorum, herkes de bilsin diye ölçü bile veriyorum, dehşete düşüyor insan…

Bu dünyada anneler, babalar ve evlatları olmasaydı, yani evlat denen şey, insanın kanından, canından olan, içinden çıkan varlık olmasaydı, karşılıksız sevgi olur muydu ? Peki sevgi olur muydu ? İnsanlar bugün olduğundan daha mı kötü olurdu o zaman. Herkes herkese daha kolay mı kötülük yapardı, bu sevgi mi bizi daha iyi yapıyor, insan, fedakarlığı, iyilik yapmayı, daha uyumlu ve sevgi dolu yaşamayı bu sevgi sayesinde mi öğreniyor ?

Bilmiyorum, ama bu var olan sevginin, çokluğu ve bitip tükenmezliği sayesinde kendimin daha iyi bir insan olduğunu biliyorum, ama bu sevgi için de gerekirse de en büyük kötülükleri yapabileceğimi görüp, dehşete düşüyorum…

Deniz Çağla Gençtürk

Gördüğü her yüze gülen, el veren, işin aslını astarını öğrendiğinde de yaşamaktan vazgeçen,
Çarkın içinde dönmeye başlayan,
Çark döndüren,
Çark döndürten,
Küçücük gözlerinde masumiyet,
Küçücük ellerinde beraberlik,
Küçücük ayaklarında azim,
Küçücük kulaklarında gerçeklik barındıran bebek.
Merhaba, asla sırrını çözemeyeceğin dünyadan sana…

“Nasıl rahat mısın kollarımda? Hemşire seni iyi giyindirdi mi? Şimdi senin karnın da açtır. Eee, kolay değil, çok uzun yoldan geldin? Uzun zamandır seni bekliyorduk biz de. Babaannen, deden, baban, ben, annen ve seni duyan herkes. Hele annen… Gecelerinin nasıl geçtiğini anlatamam sana… Seni düşündükçe gözleri parladı. Daha bir al yanaklı oldu. Sana her dokunuşunda yüzünde sabrın ve sevginin olduğu bir tebessümle “Ben evladıma çok iyi bakacağım” dedi. Bazen ağladı, bazen güldü. Sen eksik kalmayasın diye neler yemedi ki. En çok portakal istemişin dünyadan. Karpuz yemişin kana kana. Bazen de beğenmemişin dünyanın kokusunu, annene zor anlar yaşatmışın. İçinde büyüdükçe daha bir yaramazlaşıp iyice oynak olmuşun daracık yerde. Arasıra canını yaktığın da oluyormuş hani annenin. Ama üzülmemiş buna; “Bana onun verdiği acı değil ki. İğne batması gibi bir şey” der, sonra gözleri duvarda seni hayal edermiş. Bizden çok o hak etti seni…

Şimdi gerçeksin ya, kollarımdasın ya, fıldır fıldır bana ve etrafa bakıyorsun ya, nasıl bir duygu anlatamam sana. Asla da anlatamayacağım biliyorum. Buruşuk tenine dokunmayı, o minik parmaklarınla oynamayı, göbeğini okşamayı, baş parmağım boyundaki ayaklarını öpmeyi nasıl anlatabilirim ki sana. Kulağına “Hoşgeldin bebek” dediğimde burnunu hafif yukarı kaldırdın ya, işte o zaman notunu verdim ben senin. -İşte dünyayı beğenmeyen bir bebek. Belki de dünyayı değiştirebilecek bir bebek. Daha doğar doğmaz anladı nereye geldiğini. Evet, evet işte tüm insanlığı değiştirecek olan bebek.-

Nasıl bir sorumlulukla doğduğunu sana bir bir anlatsam mı yoksa sen yaşadıkça mı görsen? Ben sana masal anlatır gibi anlatırım hepsini o sorun değil de, karşına çıktıklarında nasıl cevap veririm sana onu düşünmem lazım. Yoksa bende hikaye çoooookkkkk. Çok uzak zamanlardan başlayamam ama. Tekno bebek olduğun için taş devrinden, karanlık çağdan pek anlamazsın. Garip gelir sana, bize geldiği gibi. Biz az çok yokluk biliriz, ondan anlarız, o dönemin insanlarını da sana nasıl anlatabilirim ya da anlatır mıyım bilmiyorum. Ya da koyarım önüne kitabı, merak edersen sorarsın, etmezsen hiç önemli değil aramızda kalır bilmediğin.

Bebek, algılamaya başladıkça hayatı daha çok ağlayacaksın. Güleceğin zamanlar da olacak tabii. Ama değerini bilmeyeceksin. Önce kaybedecek sonra kazanacaksın. İlk zamanlar süt diye ağlarken sonra bu; oyuncak, çikolata, ödev, kız arkadaş, okul, iş, para evlilik gibi sürüp gidecek. Yaşamak gibi bir kaosun içinde yolunu arayacaksın. Yeni yeni yollar deneyip her seferinde “Bu sefer tamam” diyeceksin. Bazen korkarak bazen de büyük bir cesaretle “Ben” diyeceksin. Annen baban seni çok sevdiği için zaten şanslı doğdun. Bu şansın hep arkanda olacak. Sana sezdirmeden hep seni kollayacaklar ve sen bazen bundan şikayetçi olacaksın.

Bebek, hoş geldin dünyaya. Küresel ısınmadan dolayı sana bir şeyler bırakma şansımız olur mu bilmiyorum ama ileride seni çok zor zamanlar bekliyor, şimdiden buna hazırlan. Hayatın süt-çiş-uykudan ibaret olmadığını öğrendiğinde hayal kırıkları yaşayacaksın. Yaşadığın her hayal kırıklığında sakın pes etme. Muhakkak doğru yolu bulacaksın. Unutma, nefes aldığın her an hayat senindir.

İyi ki geldin ve gönlümüze hoşluk getirdin bebek. Teşekkür ederim tüm aile adına.

(Resimdeki bebek 19 Şubat 2009 tarihinde saat 09.12′de Bursa’da çığlıklarıyla hayata adım atmış bulunmakta.)

“Nerden geliyor bu gürültü yaaaaa?” dedi uykusundan uyandırılmaktan asla hoşlanmayıp hele de böyle bir gürültü ile kaldırılan bencil, çelimsiz, sesi cılız, üstündeki geceleği solmuş, göğüsleri sarkık, kavgacı kadın. “Bilmiyorum hayatım, sanırım yukardakiler anahtarını kaybetmiş. Çilingirci olabilir” dedi uyku sersemi, karısının sesi ile irkilen, kılıbık gibi görünüp karısının her dediğini yapan aslında karısının geçmişine acıyıp ondan korkmaktansa daha çok acıyan ve onu üzmemek için biri ikiletmeyen, hafif göbekli, göz altları kırışmış, kibar ve hoşgörülü adam. “Bu saatte eve mi girilir yaa..Saat sabahın 4′ü. İnsaf be insaf. Ama yok sorarım yarın onlara ben. Tam da rahmetli annemi görüyordum.Tüm tadımı kaçırdılar. Tüm günüm berbat geçecek anlaşılan.Sana diyorum sana.Kalk bana bir papatya yap hadi.Belki yatıştırır beni.” dedi sinirleri günden güne daha çok bozulan, çevreden çok kendiyle ilgilenen, anti-depresif ilaçları kullanan soluk benizli kadın. “Tamam hayatım tamam. Sen uzan biraz ben şimdi çayını getiririm.Hem bak bugün ev bakmaya gitcez,sakin ol” dedi ortam yumuşatıcı, gayet sakin, itaatçı, acıma duygulu adam. Bir ev, bir yatak, iki kişilik, iki duygu…

“Azıcık yana kaysana sevgilim” dedi karısına sırnaşmaya çalışan, bugün aldığı hediyenin bir şekilde karşılığını bekleyen, arzulu adam. “Sana doğru mu? Hımmm ne düşünüyorsun bakalım seni hınzır?” dedi hediye cep telefonunu baş ucuna koyup da onu seyreden, yarın herkesi arayıp numarasını vermeyi düşünen, hatta tüpçü çocuğa da nasıl vereceğini planlayan, kocasından ayrı işler çeviren ve gene de onu idare eden becerikli, cilveli, güzel vücutlu kadın… Bir ev, bir yatak, iki arzu, iki ilişki…

“Biliyor musun, onu çok seviyorum. Sanki o olduğu sürece dağları delecekmişim gibi geliyor. Garip bir güç  veriyor bana. Gözlerine baktığımda, elini tutduğumda kalbim güm güm atıyor. Buna aşk diyorlar galiba. Umarım her şey yolunda gider” dedi yeni aşık, okulunu bitirmeye ramak kalmış, bir taraftan da nasıl bir hayat kuracağını planlayan, biraz cahil, biraz deneyimsiz delikanlı adam. “Yaaa tamam oğlum yaaa…1 haftadır onu dinliyoruz. Yarın final var. Uyu artık. Aşkınız devam eder, okul biter, sen bir iş bulursun, evlenirseniz, çoluk çocuk güzel bir hayatınız olur işte oğlum. Yat artık, ışıkta uyuyamıyorum biliyorsun” dedi biraz hödük, içinden arkadaşını kıskanan, onun yerinde olmak için her şeyinden vazgeçebilcek, okul bitince nerede yaşayacağını dahi bilmeyen, düşünmeyen, biraz kalın kafalı delikanlı adam. “Evleniriz de mi?Cidden. Okul bitsin hemen bir iş bulup evlenecem onunla. Onunla yaşamak istiyorum oğlum ben” dedi aşktan kanı  kıpır kıpır akan, heyecanlı, pembe gözlüklü delikanlı adam… Bir ev, bir oda, iki aşk, iki gelecek…

“Oğlan evlenecek, kıza görümlük alınması lazım. Salon için masraflar için para lazım. Ne yapcaz?” dedi vefakar, saçlarını ailesi için süpürge etmiş, evlatlarının boynunu bükmek istemeyen kadın. “Bakarız bir çaresine, gerekirse benim emekli maaşımdan kredi çekeriz. Oğlanı açıkta bırakcak değiliz ya. Bakarım etrafıma” dedi yıllardır hesap yapmaktan alnı kırışmış, vefakar, ailesine düşkün, babacan adam. “Yarın kızın annesi gelecek. Taleplerini bildircekler. Bende bizim bir kaç adetimizi söyleyecem. Tabii çok aşırıya kaçmayın da diyeceğim.Malum dönem kriz dönemi” dedi yıllardır pazar parasından, ekmek parasından artırıp da kenara üç beş koyup en zor anlarda sandıktan çıkararak kocasının minnet duyduğu kadın. “Tamam sen halledersin. Ben de bir oğlanla konuşurum. Belki o da bir şeyler biriktirmiştir. Yaa nasırım acıyor. Acaba sarsak mı?” dedi kadınına güvenen, kendini ona rahatça teslim edebileceğini bilen ev içinde korku yaratmadan iletişim kurabilen adam. “Sabah kalkar kalkmaz sararım. Şimdi yatağa leke bırakır.Hadi uyumaya çalış” dedi eşinden, işinden emin sevgi dolu kadın. Bir ev, bir yatak, iki güven, iki eskimeyen sevgi…

“Doğduğumuz andan beri bir sarılma ihtiyacı duyarız hep. Korkarız anne-babamıza, paylaşırız kardeşimize, aşık oluruz sevgilimize, karar veririz eşimize sarılırız. Bunu yaparken de hep bir güven duyarız, daha da sahipleniriz. Yastığa kafamıza koyduğumuz an düşünürüz. Sevdiklerimizi, sevmediklerimizi, yaptıklarımızı, yapamadıklarımızı… En saklı mahremimiz olmakla beraber en hayalperest anlarımızı yaşar yatağa uzanan bedenimiz. Vücudumuzu sere serpe uzattığımız an kısa bir temizlik işlemine girer, yarın daha başka olacak deriz içimizden. En sakin, en istekli, en hayalci, en huzurlu, en ben olduğumuz anlardır yatak anlarımız” dedi  gecenin içindeki sesleri dinleyen, düşüncelerinde uyuyup başkalarının uykularında gezen ben. Bir ev, bir yatak, iki ben, iki hayat…