Utanmaya başladım artık yazdıklarımdan ya da yazmaktan. Hani çok yüz kızartıcı şeylermiş gibi geliyor artık yazdıklarım. Örneğin insanlara açık bir yerde yazarken her an biri gelip ne yazıyorum diye bakacak endişesinden kurtulamıyorum. Öyle fena şeyler yazdıklarım. Belki de çoğu gereksiz boş şeyler olduğundan olabilir bu hissin bende uyanmasına sebep. Eskiden böyle değildi kuşkusuz. Daha çok okunmak için hep daha çok yazmak isterdim, daha çok kimseye ulaşmak, hiç bakmadan hiç derinliklerine inmeden o kara satırların. Sanırım yeterince kör, başı dumanlı, gözü epey yüksekte imişim ki; yazdıklarımın nedenli küçük şeyler olduğunun farkına varamamışım…

Belki de bunların çoğu yazdıklarımın küçüklüğünden fenalığından değil, uğruna yazdıklarımın gereksizliğinden, değersizliğinden kaynaklanıyor da olabilir. Küçük bir çocuğun çok ama çok istediği bir oyuncağa kavuştuktan sonra, onu elde edebilmek için yaptığı yüz kızartıcı muzipliklerin hatırına gelmesiyle oyun hevesinin kırılmasına benziyor olabilir bu hissin ben de uyanmasına sebep. Yazdıklarım kuşkusuz elimde, geçmiş silinmez asla beynimde, anılar hiç bırakmaz peşimi de; lakin hadi söyleyin gereksiz boş, siz kara satırlar, uğruna yazdıklarım nerede? Onlar belki de hayatın, yaşamın, sevmenin gereksizliğinin en iyi kanıtı değil mi? İnsanları sevmenin gereksiz, sürekli mutsuz eden (sevgiyi elde etsek dahi) boşa bir uğraş olduğunun değil mi kara dostlar? Hiç kuşkusuz öyle!

Eskiden kalemi şöyle elime bir aldığımda (hiç çok sık yazı yazmadım) sayfalarca yazardım. Öyle bir heyecan, öyle bir istek, öyle çocuksu bir kin vardı içimde, sitem belki de sevdiğim her şeye. Yok olmaktan olanca gücümle korkarak kaleme sarılırdım, yazdıkça ölümsüzlüğe ulaşacağımı sanarak; sanki yazdıklarım çok değerli şeylermiş gibi. Sanki yazan edebi bir şahsiyetmiş gibi yazardım, yazardım… Sanki çözülmez tüm sevda düğümlerinin; son nefesleri, son çıkmazlarıymışım gibi. Ben onlara inat yazardım sanki çözmüşüm gibi tüm çözülmez düğümleri. Nedenli karanlık, nedenli hayali, nedenli çocuksu değil mi? Bırakın düğümleri çözmeyi, hayatın tüm ipeksi ipliklerine teker, teker ben atmışım meğer o çözülmesi imkânsız düğümleri. Hayatta her şeyi imkânsız kılmışım tek başıma. Kâh acı olmuşum, kâh erişilmez bir sevda, kâh ta asla erişemeyeceğim birine tutulmuşum en çokta.

Ama ne olursam olayım hep yazmışım, yazmaktan başka hiç bir meziyeti olmayan insanlar gibi, çoğu kez haksızlık ederek beyaz sayfalara, kara-kara, kara bahtlar üstüne- kara bahtıma yazmışım, yazmışım hep. Ne kendi adıma nede başkası, hiç işleme konmamış silik kalem yazdıklarım, okunmaz yazım son bir umut çaresiz dilekçem…