ABD’nin Donald Rumsfeld, Dick Chaney, Paul  Wolfovitz, Richart Perle ve William  Kristol öncülüğünde, 1997′de Amerikanın 100 yıllık projesinin Bill Clinton tarafından kabul edildiği ve bu planın en başında yer alan  en büyük projesidir Büyük Ortadoğu.

Mevcut kaynaklarının dışında çok daha fazla büyüyen Amerikan endüstrisinin kaynak arayışlarının ”gerekirse insan canı alınır” olarak tabir aldığı bir projenin uygulamaya başlama tarihi ise 11 eylül 2001′dir. Bu proje Amerika’da hemen hemen her kesimden farklı sebeplerle destek görmüştür. Bunu ekonomik olarak zorunluluk görende olmuş, hristiyanlığı yayabilmek için kullanmak isteyende. Kısa vadede ekonomik kaygı güdülen bir plan olmasına karşın; uzun vadede her zaman müslümanlara karşı misyonerlik anlamı yüklenmiş bir plandır. Amerika’nın kendi planına yakın bulduğu hükümetlerin Ortadoğu’da var olmasıyla işinin kolaylaşacağı anlayışını taşıyan ve Ortadoğu’ya en büyük vaati olan demokrasiyi kendine uyduramadığı kısmıdır. Türkiyenin bu planda en çok var olmak isteyen ülke olması ise, islam ülkelerinin özgür ve demokratik olacağı inancıdır. Bu projenin en çok George W. Bush döneminde denenmesinin sebebi baba Bush’tan miras kalan ”yeni dünya düzeni” görüşüdür. Bu plana Almanya ve Türkiye,  desteklerini ve memnuniyetlerini her seferinde belli etmesine karşın en güzel görüşü dönemin Fransız Cumhurbaşkanı Jacques Chirac’ın ” Orta Doğu’nun modernleştirilmesine ilişkin her girişimin, söz konusu halkların onayıyla yapılması gerektiğini’’söylemesi olmuştur.

Sonuca gelecek olursak Amerikan pastasının harcı pek tutmayacak gibi fakat bu pasta kötü olursa bizim gibilere yedirileceği de kesin.