Belirsizlikten yola çıkarak yazılan bir yazıdan ibaretti parmaklarımdan dökülenler klavyeye. “İbrahim Tatlıses mi, Frank Sinatra mı?” diyordu belki bir yanım ama o da saçmalamayı pek severdi. Diğer yanım resmiyetten yanaydı; kravat gibi… İkisinin arasında yarı çocuk, yarı büyük bir kişilik canlanmıştı gözler önünde; anlamsızlaşmaya adım adım giden… Ben miydim bu anlattıklarım? Yoksa üçüncü “ben” mi? Bilemiyorum; karışıyordu gün geçtikçe hepsi…

Hayatı yaşamanın önemini vurgularken, ölümün soğukluğunu, yaşamın sıcaklığını ve hataların gölgelerini de söylemiştim daha önce. Ders vermek gibi olmasın ama bazen kısa yaşanmışlıklar öğütlerime yol açıyordu, olay sadece buydu. Kimseye söylemediğim şarkılarım, kimseye okutmadığım yazılarım, kimseye anlatmadığım masallarım vardı dünyamda; bana özel… Belki anlatsam yeni öğütlere yol verecektim, kendimi daha iyi satacaktım. Ama kişiselliğini yitirirler diye korktum ben hep. Kendimi hedef kitleye satmalıydım; herkese değil…

Yazdıklarımda kısalığın yanında oldum bunca zamana kadar; bunu da kısa kesmem gerektiğinin farkındayım. Bireyselliğin dünyasından seslendim sizlere; burada hava serin ve nemli… Saat farkı var mı acaba? Bilmiyorum. Herkese iyi geceler, hayırlı sabahlar ve afiyet olsun.