Bir gelenektir, daha doğrusu bir zorunlulukutur: Basının desteği olmadan bu ülkede darbe yapılamaz. Her yapılan darbenin öncesine baktığımızda mutlaka ortalığı karıştıran cuntacı bir medya görürüz. Gerçekten silahlı gücün ülkeye yarar sağlayacağını düşündükleri için mi yoksa belli bir çıkar doğrultusunda mı yaparlar bu darbe çığırtkanlığını, bilmiyorum. Daha da garip olan, bu çığırtkanların, cunta iktidarından zarar gören kişiler olması.

Evet bahsettiğimiz medya organı CUMHURİYET gazetesi, çığırtkanların başı da İlhan Selçuk. Önce Cumhuriyet gazetesinin geçmişinden başlamakta yarar var. Yunus Nadi’den günümüze kadar yani İlhan Selçuk’a kadar politikasını değiştirmemiş gazetedir. Devamlı darbeden yana bir politikası olmuştur. Daha da önemlisi bazı yazarları hatta imtiyaz sahibi bizzat cuntanın içinde yer almıştır.

12 Mart, 27 Nisan, 12 Eylül, 28 Şubat ve en son 27 Nisan… Demokrasi için yapılmış çirkin hareketler. Daha da çirkin olanı hak ve özgürlükleri savunması gereken bir basın organının darbe girişimlerini desteklemesi hatta odağında bulunması. Hepiniz eminim hatırlarsınız cumhurbaşkanlığı seçimi sürecinde başlatılan reklam kampanyasını. “Tehlikenin farkında mısınız?” sloganıyla ülke bir kaosa sürüklenmeye çalışılmıştı. Bu hareket Türk demokrasisi adına gerçekten büyük bir ayıp. Hele ki bunu yapan kendine sosyalist, halkçı diyen bir gazete olunca. Halk iradesine saygı duymayan halkçı bir gazete!

Her darbenin öncesinde başlayan bir takım kasıtlı haberler, köşe yazıları, kışkırtmalar ve daha benzeri birçok şey Cumhuriyet gazetesinin nasıl bir ideolojiyle yayın yaptığını gösterir bize. 27 Mayıs 1960 tarihli Cumhuriyet gazetesine bakacak olursak, manşet: “Kahraman Türk Ordusu Bütün Memlekette Dün Gece Sabaha Karşı İdareyi Ele Aldı.” Peki sonrasında ne oldu? Kahraman Türk ordusu(!), iktidarı devirdi, yerine cunta iktidarını getirdi, halk iradesiyle seçilen başbakanını ve bakanlarını darağacına gönderdi, ülkeyi en az 15 sene geriye götürdü. 1971’e geldiğimizde durum farklı mıydı? Hayır. Ama yürüttükleri darbe politikası ters tepmişti ve İlhan Selçuk da o darbenin altında kalmıştı. Meşhur Ziverbey Köşkü’nde gördüğü işkencelerden büyük bir zeka ürünü olan yazdığı akrostişle kurtulmuştu. Peki bu İlhan Selçuk’u değiştirecek miydi? Yine hayır. Ne İlhan Selçuk ne de Cumhuriyet gazetesi değişmeyecekti ve değişmedi de. Hala darbe çığırtkanlığı devam etmekte ve gitgide daha da çok çirkinleşmekte. İlhan Selçuk gibi aynı darbeci zihniyette olan gazetenin Ankara temsilcisi Mustafa Balbay da gazeteyi tam bir darbe üssüne çevirmiştir. Bilgisayarının şifrelenmiş klasörlerinden çıkan günlüklerde de ne tür plan ve hazırlıklar içinde olduğu ortaya çıkmıştır.

Cumhuriyet gazetesi ve yazarları değişir mi bilemem ama bu ülke bu tür insanlarla hiçbir yere varamaz. Halkın en güvenmesi gereken kişiler bile darbeyi savunup hatta fikri liderlik bile yaparken, bu ülkede demokrasi adına bir şeyler beklemek gerçekten zor.