Tarih sevmezdim ta ki kendi düşüncelerime karşı tezi olan insanları dinledikten sonra. Çok milliyetçi ve belli kurumlara körü körüne güvenen bir kişiydim, ta ki sabit fikirli olduğumu anlayana kadar. Geçmişle ilgili yazılar, farklı yazarların yorumlarıyla yazılmış türlü türlü kitapları okumadan önce çok sabit fikirliymişim. Çok basit düşünüyormuşum, aslında şimdi insanların daha da basit olması gerektiğini düşünüyorum.

Çocukluktan biliriz, topu olan çocuk maçta oynamazsa kimseyi oynatmaz. Ve topu olmayan çocuk oynayamazsa diğerlerine zarar verir, kavga eder. Kendi arkadaşı dışındakilere güvenmeyen, oyuncağını paylaşmayan, diğerlerine yardım etmeyen ve kavga eden küçük çocuklardan bahsediyorum.

Her şey alt mahalledeki çocuklarla maç yaptığımız o kavgalı gün başladı. Ancak ben daha yeni farkına vardım. Irkçılık, dincilik, milliyetçilik vs. Bir çok kalıba takılmış insanlar kavga ediyorlar. Bir tek şey biliyorum hiç kimse birbirini sevmek zorunda değil ancak saygı göstermek zorunda. Saygının olmadığı çekirdek aile düzeninde dışarıdaki insanların birbirine saygı göstermesi imkansız. Hele ki karşısındaki kişi farklı bir ırktansa veya görüştense onu saçma bir inanç uğruna öldürür bile.

İnsanoğlu daha büyümemiş bir çocuktur. Demokratik irade de çocuklarda olmaz.