Ne garip şu hayat deltasında bir tohum olmak… Kabaca üzerinden aşıp gidiyoruz hayatın. Çoğu zaman onun bize rastladığı ve bizim ona rastladığımız anı ve anlardan oluşuyor gülümseyen sevgili günlüklerimiz… Sadeliği yakalıyoruz en taze gülümsemelerde ve utangaçlığı saklıyoruz; kimilerimiz uzattığı saçları, kimilerimiz ise şekilli şekilsiz sakallarında… Sanki elimizi bir meyveye uzatıyoruz da, diğer yandan da meyve bize uzanıveriyor. Ne kötü geliyor kimilerimize de geçmişten söz etmek… En güzel bakışlar ne de çabuk soğuyup, bir hüzünle ıslanıyor.

Bir denizyıldızı oysa hayat fark etmesek de… Gülümsüyoruz onunla karşılaşınca ya da çoğu zaman şaşırıyoruz onun o şekilsiz gövdesine. Dokunduğumuz an canlılıktan bihaber, en ufak bir his uyandırmıyor tenimizde. Anlamıyoruz bile çoğu zaman onu ya da anlayamıyoruz. Kimilerimizse talihsizce yanından geçip gidiyor denizyıldızının. Bu hâle hiç aldırmıyor. Oysa o, ne denli uğraş veriyor bizi karşılamak için. Her bakış için farklı bir renge bürünüyor, en doğru anı bekleyip, en güzel dalgayla salıveriyor kendisini sıcacık kumsallara ve bir anda buz kesiyor beş bir yanı. “Hayat! Güzel olduğu kadar da şaşırtıcı bir tavır bu seninki…”

Karşılaşıyoruz denizin yıldızı gibi binlercesiyle her gün. Çünkü hayat, mahlasında saklandığı bir gizli aşık gibi uzaktan seyre dalıyor fark ettirmeden. Gece yakamozlar gibi sinsi bir duruş ve en az mehtap kadar etkileyici bir bakışla bizi süzüyor. Merak ediyor kıyıya ulaştırdığı her denizyıldızının akıbetini.

Size bir sır vereyim: Denizyıldızlarının pek çoğu fark edilmeden günlerce sahilde eriyip gidiyor. Kimisi ise bacağından güzel kolye olur düşüncesiyle derin bir fikre konuk oluyor. Bazı şanslılarsa denize geri dönüp yeniden canlanıyor ve varsa kopan bir uzvunu da birkaç güne onarıyor. Peki siz? Karar verebildiniz mi hangi denizyıldızınınkine benzediğini hayatınızın? Ya rengi, rengi ne olsun isterdiniz?