Sitcom denilen durum komedi türlerinde görülen efektlerdir bunlar. İzleyiciye gülmesi gereken zaman ve mekanı belirten, başlangıcından sonucuna hata veren bir uygulama. Bilhassa Türk dizilerinde yanlış yerlere konulması bir gereklilik addeder. Kafadan çıkmadan hemen önce doğrudur, esprinin ardına konulur. O sahnede ince bir espri vardır ancak iş birebirde eyleme geçmeye gelince seyirci gülmez.

Nitelikli televizyon izleyicisi tebessüm eder, bazısı espriyi anlar, çoğu da gülmez. O efektin verilmediği bir sahnede seyirci kahkaha tufanına gelebilir. Çünkü gülmek, kahkaha atmak bir iç unsurdur. İnsan bunun için zorlanamaz, yönlendirilemez. Bu tam manasında insanı aptal yerine koymaktır. Seni izleyen insana yapılan büyük hakarettir. Her yönüyle yanlıştır, düzeltilmelidir.

Şüphesiz Charles Douglass “laff box” denilen bu gülme efekti jeneratörünü bulurken Türkler’in bunu nasıl hatalı biçimde kullanacağını akıl edememiştir. Her yapımın, her yapıtın çakmasını yapan Türkler, dizicilik alanında da bu efekt işini ellerine yüzlerine bulaştırmışlardır. Kimileri bu efektleri kullanıp Emmy ödülleri kazanırken Türkiye’de tam bir hayal kırıklığı yaşatıyor bu kahkaha efektleri de. Belki yaratıcısı tiyatral bir unsuru beyazcama aktararak samimiyet olgusunu o soğuk görünen kesime vermek istedi. Çoğu yerde ulaşılan başarı yazık ki bu uygulamada Türkiye’de yine hata verdi. Bu efektlerin hiçbir işe yaramadığını bilmelerine rağmen yapımcı ve yönetmenler de ısrar etmektediler ki kimse bu işe akıl erdirememiştir. Douglass mı yukarıdan komut veriyor, bizimkiler mi alıyor meçhul ama yine de insanları aptal yerine koyan bu uygulama sadece bir klasik olrarak kalıyor ve kalmaya da ne kadar istemesek de devam edecek. “Ben nerede güleceğimi biliyorum.” diyen insanlar ayaklandığı zaman… Ancak o zaman bizi aptal yerine koyanlar yaptıklarının yanlış olduğunu anlayacak.