2003 yılında ilk Grand Slam’ini kazandığında Roger Federer o muhteşem kariyerine ilk adımı atıyordu. Aslında diğer turnuvalarda aldığı başarılı sonuçlar ile, özellikle Wimbledon’da Pete Sampras’ı yenmesi ile adını fazlasıyla duyurmuştu.

Ancak her bireysel dalda mücadele veren sporcunun isteyeceği türden bir başarıydı onun hikayesi. Kırmadık rekor bırakmamıştı. Tek eksik tarihte kariyeri boyunca 4 Grand Slam’i de kazanan 6. oyuncu olarak adını efsaneler arasına yazdırmak, Pete Sampras’ın 14 Grand Slam’lik rekoruna ortak olmak ve kariyerinde eksik olan tek kupayı kaldırmak.

Roger “The Fed Express” Federer için turnuva böyle duygusal bir ortamda başlamıştı. Belki diş geçiremediği Nadal’ın İsveçli Robin Söderling’e elenmesi onu biraz rahatlatmıştı ancak kararlı duruşu bize çok şey anlatıyordu, o kupayı çok istiyordu. Çünkü, o kupa sadece öylesine bir kupa değildi onun için. Tamam bir Grand Slam’di, büyük bir turnuvaydı adıyla ama Federer için bir kupadan daha fazlasıydı. Kariyerinde kazanamadığı tek kupaydı. Her deneyişinde Nadal’a takılmıştı büyük usta. Bu sefer Nadal’ın erken elenmesi hayaline biraz daha yaklaştırmıştı Federer’i. Yukarda saydığım bütün o rekorlara, başarılara ulaşmak için bu kupa gerekliydi. Her şeyden önemliydi. Nadal’ı eleyen Söderling finale kadar gelerek Fedex’in rakibi oldu. Söderling’in Nadal’ı geçişinin en büyük etkeni Nadal’ın sakatlığı olarak gösterilmişti ancak yine de kimilerinin içinde bir acaba vardı. “Söderling yine yapar mı, yapabilir mi?” dedi herkes. Ama Federer’in cevabı çabuk ve net oldu. İlk seti 6-1 alan Roger Federer herkese “Tamam yahu, rahat olalım” dedirtti. Sonraki sette biraz kıpırdanan Söderling seti tiebreak’e götürdü ancak Federer yine pençelerini açarak, kükreyerek, gözlerinden alev saçarak oynamaya başladı ve tie-break’te tam 5 ace yaptı ve seti aldı. Sonraki set kutlama havasında geçti Federer için. Oyundan düşen Söderling Federer’e karşı hiçbir varlık, hiçbir direniş gösteremedi ve son set 6-4 ile bitti.

Ve Roger Federer artık resmen bir efsaneydi. Rekorunu egale ettiği Pete Sampras onun için, “Roland Garros’u kazanmamış olsaydı bile, yine de tarihin gördüğü en büyük tenisçi olarak kalacaktı” demişti ama artık kimse inkar edemezdi. O kazanılmadık kupa, elde edilmedik başarı, kırmadık rekor bırakmadı. Büyüklerimizin seyrettiği, hayran olduğu ve tabii ki bize miras kalan Pete Sampras sempatizanlığının üstüne bu sözleri bize çok şey ifade etmelidir. Kariyerinin sonlarına yetiştiğimiz Sampras’ın Wimbledon’da Federer’e yenilişini izlediğimizde bir efsanenin doğduğunun farkında değildik belki ama şu an farkındayız. Bizden sonraki nesillerin “ Bak zamanında böyle bir tenisçi varmış, çok büyük oyuncuymuş bütün rekorları kırmış” diyecekleri, izleyebilmek için sağda solda fellik fellik maç videolarını arayacakları Roger Federer’i biz canlı canlı izliyoruz, bir efsaneye tanıklık ediyoruz. Bence çok şanslıyız…