Ailece izlenen filmlerin en “CIS!” sahneleri öpüşme sahneleridir. Öpüşmek, toplum yapımız nedeniyle mahrem ve “çok” ayıptır, bu bize böyle öğretilmiştir. Ebeveynle izlenen filmde oyuncuların öpüşmek için birbirlerine yaklaşması bile bizde (evlatlarda) çok ama çok büyük bir tedirginlik ve utanç kaynağıdır. Oysa öyle midir? Alt tarafı öpüşüyorlardır… “Alt tarafı” öpüşüyorlarsa neden o birbirlerine yaklaşmalar ile suratlar kıpkırmızı, kulaklar alev topuna döner?

Oysa anne-baba bilmez ki bu davranışın etkisinin yıllar yıllar süreceğini… Onların niyeti, evlatlarını bu tür “fena” şeylerden korumak, onlara bu “ayıbı” göstermemektir. Çünkü evladın gözünde anne-baba bunları asla yapmaz! Evlat, anne-babanın bunu yapmış olabileceğine asla inanmaz! İşte, bu “saf evladın” bu “saf” (temiz) düşüncesi, öpüşme sahneleri çıkar çıkmaz anne-babayı, eliyle evladının gözünü kapamaya, kanalı değiştirmeye sevk eder.

Öpüşme sahneleri çıkınca kanal değiştirilmemişse, filmi izleyenler neler yapar?

Kolundaki saate bakar, telefonunun tuş kilidini açıp kapatır, kafasını sağa-sola çevirir ya da eğer, odasına bir şey almaya gider, hiç alakasız bir soru sorar ya da laf açar, tavana bakar… (Üç nokta daha…)

Yukarıya yazdıklarımdan kaçı size tanıdık geliyor? Acaba anne-baba da bu hislere kapılıyor mudur? Belki ileride anne-baba olunca bu davranışlara devam edeceğiz.

Bence bu sahneleri izlerken “yakalanmanın” en fenası da, anne-babanın önünde, dolayısıyla televizyona daha yakın oturmaktır. Herkes televizyonu izlemektedir. Anne-baba sizin gerinizde oturmaktadır. Öpüşme sahnesi çıkar ve bu sefer ne yapacağınızı bilemezsiniz. Çünkü, onların önüne oturmakla açık hedef olmuşsunuzdur bile. Görüş alanlarının %100’ünü kaplamaktasınızdır.

Eğer daha önce izlediğiniz bir filmse ve bu filmi anne-babanız ilk defa izliyorsa, bu sahnenin nerede geleceğini bildiğinizden, daha sahne gelmeden sizi çok büyük bir tedirginlik almaz mı? Sahne geldiğinde ne yapacağınızı, nereye kaçacağınızı düşünmez misiniz? Her şey, bu sahneye aileyle birlikte maruz kalmaktan kaçmak için planlanmaz mı? O sahnenin gelmesine yakın, derhal odadan ayrılır ve kendi odanıza hiçbir amacınız olmadan, koşar adımlarla ilerlemez misiniz?

Şartlı koşullanma… Bu davranış istem dışı olur. Çünkü, küçüklükten bu yana şartlı koşullanmışız. Ne zaman zil çalıyor, anında salyamız akıyor. Hatta bazen zil çalmadan bile salyamız akıyor (Buradan, Leningrad’da yatan Pavlov’a sevgilerimi gönderiyorum.).

Küçükken belki izlemeyedik ama o sahnelerin bazılarını sizler için arayıp buldum. İşte bu sayfada! Hadi “rahatça” bakalım hepsine!