Demir parmaklıkların arkasında neyi hapsedebiliriz, beden değil midir sadece hayatın tüm gerçekliğinden alıkoyduğumuz. Tüm anlaşmazlığın simgesi olan beden… Demir parmaklıkların arkasında kalan konuşamayan, düşünemeyen et ve kemik yığınını mahkum edebilirsiniz sonsuza dek.

Özgür olan kimdir ? Demir yığınlarının, dört duvarların ve gardiyanların durdaramadığı kimdir? Anlamsızlığın içinde özgürce kanat çırpmaya çalışan gözü ve dili olmayan çoğu kez zihnimize de hakim olan yüreiğimizden başkası değil midir?

Nefes bulduğumuz bu dünyada hayatın anlamları ile karşılaşırken, hayatımızdaki anlamların tanrısı oluruz. Tanrıdaki bilinmezliği saklar bedenimiz aynı o demir parmaklıklar gibi. Bedenimiz öyle bir zırh ile kaplanır ki, onu hapseden demir parmaklıklardan bile daha zalim olur. Sonra korkar gardiyan da, dört duvarda esiri aldığı bu rakibinden.

İnsandır, insanın nefes bulduğu dünyaya, yüreğinde dünyaya can veren. İçimizde yaşattığımız tüm duyguların sahiplerinin varlıklarını unutarak yürürüz, sonunun ne zaman geleceğini bilmediğimiz bu yolculukta. Duygularımızın hakimi ve başrol oyuncusu olan insanı saklarız sahnedeki bu oyundan. Öyle bir alana dönüşür ki bu sahne, rekabet için yarışılan arena halini alır ve açığa çıkarmak istemeyiz içimizde yaşayan duyguları. Savaşçının zayıf noktası gibi gözükür gerçeklerin bu meydana dökülmesi.  Yeni doğan çocuğu annesinden saklamaktan ne farkı vardır? İçimizde alevi sönmeyen, hissettiğiniz bir şeyler varsa bırakın özgür kalsın, kaybedecek hiçbir şeyiniz yok. Korku ile hareket ettiğiniz bu mahkumiyete son verdiğinizde emin olabileceğiniz gerçek; yeni duyguların can bulması olacaktır.

Sahibinin dahi bilmediği duyguların sadece sizde kalmasının anlamsızlığna bir cevap vererek hareket edin. Galibiyet veya bir sonucu beklemeden bir kere dahi olsa içinizdeki zindanların kilidini açın, bırakın tüm duygularınız özgür kalsın.