Kainat üzerinde gelişmeye başladığı anda “benimki mi büyük, seninki mi?” kıyasını yapmaya mecbur hissetmeyen bir organizma bulmak zor görünüyor. “Gelişmekte olan” ülkelerin her birinde saplantı haline gelen gökdelen dikerek “dünya kenti” yaratma sevdası da bunun bir getirisi galiba. “Büyüklerine” imrendiklerinden olsa gerek, hepsi de devasa binalar inşa etmeye başladılar. Özendikleri şehirlerin mirasını görmezden gelip birbirine çok benzeyen kentler yarattılar. Son yıllarda İstanbul da bu gençlerin ardına takıldı gidiyor. Utanmıyor da yaşından.

Doğu Asya’nın hırslı insanları her konuda olduğu gibi şehirleriyle de batı medeniyetinin önüne geçmek istiyorlar. Yüzyıllardır yaşadıkları merkezleri bu yönde geliştiriyorlar. Tabii şehirlerin doğal gelişimini beklemektense, bunu hızlandırma eğilimindeler. Ne yazık ki sahip oldukları mimari mirası da bu uğurda acımasızca katledebiliyorlar. Şehirlerine kazandırdıkları “modern” görünümün büyüsüyle yok ettiklerinin farkına bile varmıyorlar. Tek amaçları var: Star yaratmak! Keşke biri Sevda Demirel’i tutup Hong Kong’da bir televizyon binasına bıraksa da, Türk magazin camiasının vazgeçilmezlerinden “star olunmaz, doğulur” sözü Doğu Asya’nın her sokağında yankılansa.

İstanbul’un gündeminde yıllardır bir “kentsel dönüşüm” teranesi var ki, evlere şenlik. “Yeni olan güzeldir” düsturuyla var olan her şeyi yeniden yapılanmaya zorlamak, steril ve yapay bir düzenlemeye gitmek nasıl bir anlayışın ürünü merak ediyorum. Bir şehri adam etmenin tek yolu onu “modernleştirmekse” ve modern mimari dendiğinde “aynalı minareler” akla geliyorsa, İstanbul’u pek de güzel günler beklemiyor gibi. Bir de büyük bir mirasın üzerinde yaşamıyormuşuz gibi imrenilen Paris, Roma, New York ayarına gelebilmek için Dubai, Tokyo ya da Hong Kong’u örnek almak yok mu… Utanmalıyız!

Ahmet Hamdi Tanpınar’ın dediği gibi: “Bırakın şehir inşa etsin, kent yıkmasın!”