Bu satırlar yazılırken kan revan içindeyim ve her an seni kalbimden söküp atmak üzereyim… 
Anladım ki seni görmediğim her gün bana acı verecek ve de seni gördüğüm her saniye gözümün önünden biran bile gitmeyecek…
Kaybetme korkusundan dolayı kaybetmek her zaman benim seçimim oldu ve belki de bu yüzden adım korkak savaşçı olmalıydı. Hangi savaşçının korktuğu görülmüştür, bu yüzden savaşçı unvanı bana bir gömlek büyük gelir… Koca kalabalıklar arasında yalnız olan insandan savaşçı olmaz…
Her şeyin bir başlangıcı olduğu gibi bir de sonu olmalı. Ben her zaman sondan başlayıp, bir karınca kadar bile ilerlemeden yerimde kalıyorum. İşte bu yüzden savaşamıyorum, mücadele gücüm başlamadan bitmiş durumda ve sana sonlanıyorum…
Hani derler ya sen bana bir adım gel, ben sana iki adım geleyim. Ben de olan sadece bir yarım adım var ve sadece bu yarım adımı sana gelmek için değil senden gitmek için kullanacağım ki benden bir ömür boyu git. Ve bir daha sakın geri gelme. Ya da ben senden kaçmak zorunda kalmayayım…
Sana söylemek istediğim kelimeler, anlatılması gerekenler o kadar çok ki belki dinlemekten sıkılırsın diye korkuyorum…
Seni düşünürken baktığım yıldızlar bir anda kapatıyor ışıklarını. Seni izlerken baktığım yapraklar bırakıveriyor ağaçtan kendilerini. Dalgası durulmayan denizlere adını yazdığım anda deniz öldürüyor dalgalarını. Ve tek damlasını bile sen sandığım yağmurda dışarı çıktığımda anlıyorum ki yıldızlar, yapraklar, denizler ve çok sevdiğim yağmurlar bile benim senden severek kaçtığım gibi kaçıp gidiyorlar benden senin intikamını alırcasına…
Ve anlıyorum ki seni görmediğim her gün bana acı verecek ve seni gördüğüm her saniye gözümün önümden bir an bile gitmeyecek. Dilsiz olan bu kalbim senden kaçtıkça sonsuza kadar sana tutsak olarak kalacak… Senden kaçma vaktimdir şimdi!!
gerçekten çok harika ve çok begendim
“kaybetme korkusu yüzünden kaybetmek her zaman benim seçimim oldu ve belki de bu yüzden adım korkak savaşçı olmalıydı”bu cümle hiç de yabancı olmadığım birşeyi anlatıyor.Şevket bey bu zamana kadar başkaları bana Deniz dese de kendime korkak savaşçı diye seslendim hep ama hayat öyle şaşırtıcı bir şey ki ezberlediği, taktığı tüm isimleri bir anda unutturuyor insana.yaşadım ve gördüm. bence sizde birilerinden kaçsanız da yaşamdan kaçmayı yeğlemeyin çünkü sonu her zaman zafer olmasa da savaşmak bir erdemdir.bu yazı gerçekten yüreğime dokundu bana bir seyler hatırlattı emeğinize sağlık…
Hayatımızın her karesi bir savaş ve bir kaçış. Üstat kalemine sağlık. Başarılar.
Eline saglık.Kaçmanın son kullanma vakti doldu artık yakalanma zamanı…
dünya çok küçük kaçamassssııınnnnnnn :))))