Geçtiğimiz günlerde internette dolaşırken rastladığım bir Taha Akyol röportajında geçen “Atatürk sorunların çözümünde daha çok askeri metotlara alışkın olduğu için radikaldir” cümlesinden yola çıkarak bu yazıyı yazmak istedim. Taha Akyol “Kemalizm” ideolojisine vermiş veriştirmiş. Bu arada Atatürk’e söyleyeceğini söylemiş. Aslında bugün bu kadar kalıplaşmış bir Kemalizm varsa bu, Mustafa Kemal’in ölümünden sonra ortaya atılmış Kemalizmdir. Yani Atatürk yaşadığı dönemde bu kadar basmakalıp bir ideoloji mevcut değildi. Bu suçlamalar mantıklı, bilinçli insanlarca da bilinir ki Atatürk sonrası dönemde mevcut olan kalıpların halka yansımasıdır şimdiki “Kemalizm”.

Mustafa Kemal Türkiyesi öncesine baktığımız zaman  gelişen sanayi devrimi itibariyle dünyanın üzerinde anlaşamadığı sanayi devriminin oluşturduğu ekonomik eşitsizlikti. Sanayileşen ülkeler henüz sanayileşememiş ve sanayisini tamamlamış ülkelerin boyunduruğu altında yaşayan sömürge devletler bu eşitsizlikler karşısında ulusal bağımsızlık savaşlarına kalkıştılar. Milli bilince sahip anti-emperyalist halklar sömürgeci düzeni yıkmak ve bu ulusların seviyesine erişmek için çeşitli devrimsel süreçlerden geçtiler. Sanayileşememiş ve kendi iktisadi bağımsızlığını elde edememiş ve şekil itibariyle bağımsız görünen ülkeler de  (Türkiye iyi bir örnektir) siyasi ve iktisadi bağımsızlıklara ulaşmak için neler yapmaya kalkışılmış bir bakalım.

Ünlü siyaset bilimci Andrew Johnson’a göre:

(…) bağımlı ya da geç gelişen ülkelerin savaş ve devrim yoluyla koşulları yeniden şekillendirmeye çalışmalarıdır. Bu strateji, toplumun askerleşmesini ve şartları değiştirmek üzere askeri nitelik kazanmış toplumun sefer edilmesini gerektirdi. Bu stratejinin uygulanması, saldırganlık ve istila (Nazi Almanyası, 1931–1945 Japonyası), devrim için altyapı (Lenin ve Stalin Rusyası), iç savaş (Çin ve Küba), saldırgan tarafsızlık (Hindistan) ve “gelişmiş” ülkelerin “gelişmekte olan” ülkeleri sömürdükleri şartları değiştirmek için başvurulmuş diğer yöntemler biçiminde siyaset sahnesine attı.

Chalmers Johnson’ın “Geri Tepki” kitabından alıntıdır.

Yani sanayi, iktisadi bir devrim için gerekli çalışmanın anahtarı, savaş ve anti-demokratik bir devrim süreci ile başlayan demokrasi yolculuğudur. Gelelim Atatürk’ün asker kökenli olduğu için inkilapçı, demokrat olamayacağına. Bu tamamen yanlış bir fikir. Dünyada kurulmuş tüm demokratik rejimler tamamen silahlı güçle, iç çatışmalarla, büyük isyanlarla ve kavgalarla getirilmiştir.

Tek partili dönem eleştirilerinde göz ardı edilen Milli Mücadele sonrasında, Batı sömürgeciliği yeni oluşan rejimi yok etmek, düşürmek için elinden geleni yaptı. Anadolu’da iç isyanlara,  yeni Cumhuriyet’i yıkma hareketlerine kalkıştı. Bunun sonucu olarak bir çok isyan ile karşı karşıya kalındı. Sömürgecilik, dünyada gelişen 1929 iktisadi krizi, henüz sanayileşme yolunda ufak adımlar atmış olan Türkiye’yi iyiden iyiye zora sokmuştu.

Zaten dünyayı sarsan tek partili rejim durumu ister istemez Türk siyasi yaşamını da etkiler konuma gelmişti.  Avrupa’daki  demokratik rejim ülkelerinin hemen hemen tamamı bu dönemde totaliter rejim yanlısı politikalar izliyordu. Bunun neticesi olarak bu buhran döneminde Türkiye’de de Takrir-i Sükûn Kanunu yani (huzurun sağlanması kanunu) 1925 yılında devreye sokuldu. Bunun arkasını ülkenin bir çok yerinde uygulanmaya konan sıkıyönetim kanunları izledi.

Hiçbir rejim “hadi bugün canımız sıkıldı şu rejimi değiştirelim” düşüncesiyle değiştirilemez. Ortada yanlış giden bir idare vardır ve bu idare bir şekilde yenisiyle değiştirilirken zorluklarla karşılaşılarak bazen aşırı tepkiyle bazen ise daha kolay yöntemlerle çözülür.

Cumhuriyet kurulduktan sonra herşey bir anda toz pembe tabloya bürünmedi ki. Her yerde irili ufaklı isyanlar devam ediyordu. Eğer demokrasiyi getirecekseniz tüm şer odaklarını da silip süpürmeniz gerekir. Stalin’e bakın: Komünist ideolojisini ülkeye tam yerleştirmek için yine aynı ideolojiye sahip yüzbinlerce komünisti ortadan kaldırmıştır. Ya da Mao, Çin Kültür devrimini gerçekleştirmek ve dünyanın en büyük Komünist teşkilatını oluşturmak için milyonların canına kıymıştır. İspanya’nın demokrasiye geçişi kanlı darbeler sonucu binlerin ölümü ile gerçekleşmiştir. Buna daha birçok örnek vardır.

Dünyada rejimlerin değişimleri hep halk olaylarının başlaması ve sonuçta merkezi otoritenin kanlı baskınları ile sonuçlanmıştır. Dersim olayları da bir demokratikleşme sürecinde anti-demokratik ama devrimin kazasız ilerlemesi için ise zaruri bir devlet politikasıdır.

Bugün Türkiye’yi kasıp kavuran “Demokratik Açılım” süreci de tamamen karşıt demokrasi anlayışıyla çözümünü bulmaya çalışmaktadır. Türkiye’de rejim değişmesede etnik kökenlere özgürlüklerin konuşulduğu bir dönemden geçiyoruz. Belli halk kitleleri özgürlük ve demokrasi ayaklanmaları adı altında isyan gösterileri yapıyor. Devlet ise otorite boşluğu göstermemek adına müdahalede bulunuyor.

Taha Akyol, Atatürk’ün Ulusal Demokratik Devrim yolunda totaliter bir ideolojik yaklaşım içinde olduğunu düşünüyor olsa gerek ama tarih bize yazılan tüm devrimlerin kanlı yazıldığını gösteriyor. Bu yüzden Anadolu İhtilali’ni diğer ünlü devrimlerden bu konuda ayıran hiçbir durum yoktur.

asyali

Yazar Hakkında

Yazar Hakkında: "Unutulmak istemiyorsan, ya okunacak şeyler yaz,ya da yazılmaya değer şeyler yap." Benjamin Franklin

• Musafahayı ve Modernliği Sorgulayalım
• Kuş Tüylerindeki Muhteşem Tasarım
• Asimetrik Hesaplar
• Önce Bakışlar Başlar…
• Hangimiz Yorgun?
• İç Dökümü
• Türkçenin Söz Hazinesi ve Kullanılması
• Yalın Yalan
• Empati Hakikaten İlişkilerin Temeli Midir?
• Eğitim
• Nefret Kusun!
• BJK Zor, FB & GS İyi
• Siz Hangi Paris’te Okudunuz? (Yolpalas Cinayeti)
• Tak Etti Canıma Şu “Maskeli Balo”
• Esenboğa

• Cennet de Bende Cehennem de
• Gerçek Zenginliği Öğrenmeye VAR mısın YOK musun?
• Allah’ın Kadrini Hakkıyla Takdir Edemeyenler
• Yol Tıkanınca
• Devlet ve Hükümet Politikası
• 2010 Sözü ve Güveni Yitirmek
• Derin Yahudi
• Yaşar Nuri’nin Benzetmeleri Üzerine
• EVET Mi HAYIR Mı?
• Bezuar Keçisinin Mucize Özelliği
• Ölümü Düşünmekten Kaçınmak
• Penguenlerdeki Fedakârlık
• Leylâ ile Mecnûn Kalbin Şehrâyini
• Bizler Mahkum Edilenler, Onlar Oyunun Kurnazları!
• Bizsizleşmek