Herkesten sakladığım beyaz yalanlarımı gömmek için arka bahçemde koca bir çukur açtım. Ne kadar kinim, nefretim varsa döktüm içine. Sanırım biraz rahatladım. Gece, amansız bir yağmur bastırdı. Sabaha kadar dinmek bilmedi. Hüzünlü olduğumu sanırım gökyüzü de biliyordu. Bütün gece, yalnız kalmanın herkesten uzaklaşmanın ne kadar da güzel olduğunu düşündüm. Yalanlarım nasıl olsa artık gömülü bir çukurda yatıyordu. Sabah olduğunda, arka bahçeme açtığım çukuru gece yağan yağmur doldurmuş ve içine sakladığın bütün beyaz yalanları, nefretleri tekrar gün yüzüne çıkarmıştı. Şimdi içimde nedenini bilmediğim bir sıkıntı var. Boğdukça boğuyor beni şimdi yalnızlığım. Aniden omzuma dokundu elin. Bana içimdeki nefreti, kini, özlemi, gömmemin doğru olmadığını söyledin. Ve sonra unutamayacağım şu satırları dillendirdin: ‘Dostluk aşka benzemez, kış geldiğinde solup giden gül değildir o, baharın gelmesini beklemez çiçeklerini açmak için. Ve dostluk her ne kadar kırılıp dökülse de yeniden birleşen su damlacıkları gibidir. Çünkü dostluk aslında sensindir’

Evet, bazen yalnız kalmaya çok ihtiyaç duyuyorum. Geçmişte işlediğimiz hataları herkesten saklamaya çalışıyorum. İnsanların beni kusursuz bilmelerini, hep mutlu görmelerini ve sevmelerini bekliyorum. Aslında sen bana çok şey öğrettin dostum. Hatalarımla yaşamanın acı bir kahveyi yudumlamak kadar keyifli olduğunu gösterdin. Özür dilemenin, sıkıntılarını boşaltan bir gökyüzünün güneşle gelen parıltısı kadar rahatlatıcı olduğunu seninle bildim. Aslında gerçek dostun kendim olduğunu öğrendim. Artık kendimden özür dilemesini biliyorum. Kendimi sevdikçe, insanların da beni sevdiğini fark ettim. Şimdi benim en büyük dostum, benim. En çok kendimi seviyorum çünkü kendimi severken diğer insanları da seviyorum. Şimdi huzuru bulmak için uzakları yakın etmenin yanlışlığını ve yakınımdakileri kendimden uzaklaştırmanın büyüt bir hata olduğunun farkındayım. Uzakları yakın edeyim derken yakınımdakilerden uzaklaştım. Aslında asıl mutluluk hep dizimin dibindeydi. Dostum, sana yani kendime teşekkür ederim. Siz hiç kendinize teşekkür ettiniz mi? Ben ettim. Denemek isterseniz, birinin size yardım etmesine gerek yok, çünkü siz zaten kendinize her gün defalarca yardım ediyorsunuz. Kendinizle dost kalın ki, insanlar da sizinle dost olabilmek için yarışsın. Şimdi bir teşekkürü hak etmediniz mi?