Bazı hayatlar vardır, çok basit göründüğü için aşağılanması çok kolaydır. Mesela basma etekleri ile mahallenin merdivenlerine oturmuş, çekirdek çitleyen, oradan buradan konuşan, üzerleri kızarmış yağ, elleri soğan kokan, büyük memeli, başında tülbenti olan mahalle kadınları vardır. Yanlarından geçerken onlardan biri değilseniz sizi süzerler ve ardınız sıra yorumlar bir bir gelir. Aslında hiç kimseye zararı olmayan bu insanlar, işi gücü çok olan, boş oturmayan diğer insanlar tarafından içten içe fazlaca aşağılanırlar. Hiç bir şeye kafaları basmayan bu kadınların, yemek yapmak, çocuk doğurmak, onu da sokağa salmak ve sabahtan akşama kadar mahallenin diğer hatunları ile çene çalmaktan başka işleri yoktur, bir de utanmadan dedikodu yaparlar… Aslında öyle midir peki ? Bu kadınlar sanıldığı kadar boş kafalı mıdır, becerebildikleri önemli bir iş yok mudur ?
Bundan uzun yıllar önce, biz de böyle bir mahallede oturmuştuk. Mahallenin tam ortasında kocaman bir boşluk vardı, orası en güzel oyun yerimizdi. Hangimizin annesi oraya baksa veya adımızı seslense hemen duyardık, tam ortada olması onların da gönül rahatlığı ile bizi oynamaya bırakmalarını sağlardı. İşte o mahalle tam da tasvir ettiğim kadınların olduğu, bahçeye kilim sererek oturup muhabbet ettikleri bir yerdi. Biz o zamanlar daha ilkokula başlamak üzere olan minicik çocuklardık ve bize ip atlamayı, salıncak kurmayı, kavga etmeden kiraz yemeyi, sek sek oynamak için yere oyun tablosu çizmeyi o teyzeler öğretmişti. Mahallede yaşından dolayı en çok sözü geçen teyze bizi etrafına toplar ve bizi sırayla salıncağa bindirirdi. Bir diğeri evinde yaptığı kızarmış hamurları getirir hepimize ikram ederdi, bir diğerinin bahçeye yeni astığı çamaşırlar bizim tarafımızdan tamamen kahve rengini alana kadar ellendikten sonra sabırla toplanıp yeniden yıkanmaya giderdi, bu nasıl bir sabırdı ki elde yıkanan çamaşırlar hiç kimseye kızılmadan toplanıp yeniden yıkanırdı…
O mahalle, çocukluğumdan aklımda kalan en güzel anıları barındırır hala.. Çok mutlu çocuklardık biz ve hemen yanı başımızda bizi besleyen, seven, bize oyunlar öğreten teyzelerimiz vardı. O teyzelerden şimdi çok az kaldı. Apartman dairelerinde bulmaksa neredeyse imkansız. Bizim çocuklarımız o teyzelerin şefkatinden mahrum kalarak bir çocukluk geçirecekler maalesef. Keşke o boş oturuyormuş gibi görünen ama aslında hayatın kilit noktalarında önemli görevler üstlenen bu teyzelerden her yerde olsa ve bütün çocuklar, hayatı hesapsız yaşayan bu sıcacık teyzelerin hayat görüşünü edinebilse, oyun oynamayı, paylaşmayı ve sevmeyi öğrense…
