Kahraman Maraş’ın sıcak ikliminde, soğuk insanlarla bir bahar şenliği daha geride kaldı nihayet. Öyle, bir bahar şenliği daha geride kaldı dememe bakmayın üçüncü sınıfta olmama rağmen bu benim ilk bahar şenliğimdi. Yani önceden de şen baharlarım oldu yanlış anlaşılmasın, yani bu o aktiviteye ilk katılmamdı desek daha doğru olur sanırım.
İlk iki yıl katılmadım. Katılmadım, çünkü öyle bir anlatıldı ki, sanki bahar şenliğinden cehenneme direk bilet kesiliyor. Bahar şenliği değil günah yuvası. İşte efendim, ne bileyim içkiler içiliyor, deniz, kum, kızlar falan. Tamam, bende biliyorum her günahta küfre giden bir yol illa vardır. Ama insan bilmediğinin de düşmanıdır. Önce yargılamalı insan, direk infaz etmemeli. Şenliğe katılanları damgalamak yerine, bence şenliğe gidip olanları yerinde görmeli. (Önceki yıllar, şenliklere katılmadığım için kimseyi yargılamadım, çünkü şenliklerde Maraş da değildim.)
İlk gün doğrusu çekindim, öyle tanıdık birileri tarafından görülmekten. Çekine çekine girdim kampüsten içeri. Sanki çok kötü bir şey yapıyormuşum hissinden kurtulamadım, ta ki tanıdık yüzleri görene kadar. Tanıdık derken hemen arkadaşlar falan sanmayın. Tanıdık işte örtüsünden, pardesüsünden, yürüyüşünden. Hele arkadan bakınca hepsi aynı, hepsi bir. Hep öyle ağlayacak bağırıp çağıracak değiller ya. İnanın küçük düşürmek için demiyorum eğlenmek kuşkusuz herkesin hakkı, tabi olarak onlarında. Hem şenliklerde türban yasağı da yok, herkes özgür, yaşasın rektör!
Lakin, sizde de olur mu bilmem ama bende hep olur, birileri ne zaman inançlarına aykırı hareket etse bu sinirlerime hep dokunur. Şimdi sol görüşlü bir arkadaş düşünün; paylaşmayı bilmez, bencil, halkını küçük gören, bir sağ görüşlü, başında örtü, altta mini etek, sonra mandacı, milliyetçi olur mu hiç? Bir de bu hallerine bakmadan caka da satarlarsa, bu sizinde sinirlerinizi bozmaz mı? Bizde nedense her düşünce, şimdilerde kokuşmuş insanların elinde, insanın gözü istem dışı arıyor, gözü kara Deniz abileri, Muhsin başkanları. Ben derim ki hangi düşünceden olursan ol, ya Allah için iki dakika delikanlı ol.
Neyse, efendim gelelim bizim namusu örtü olanlara. Onları görünce biraz rahatladım, dedim ya eğlenmek herkes gibi onların ve de benim en tabi hakkım. Utanıp çekinilecek bir şey yok. Önce kantine gittim malum hava sıcak, soğuk bir şeyler içmek lazım. Tam kantinden çıkıyorum, bizim namusu örtü olanlardan biri erkek arkadaşının dudaklarına yapışmaz mı onca başı açık kızın içinde. Normaldir, olur dedim. (Ama aynı hareketi bir başı açıktan tüm şenlikler boyunca hiç görmedim, belki de bana hiç denk gelmedi, onlar yapmazlar demiyorum.) Biraz kızgın çıktım kantinden, lakin namusu örtü olanların vukuatları bitmek bilmedi, her karanlık köşede her çalı dibinde. Gerçi ulu orta olmasından kanımca iyidir. Hele konserlerde en öne, onca kalabalığın içine girmelerine hiç anlam veremedim.
Efendim, nasıl ki bikiniyle namaz kılınmaz, buna en çok tesettürlüler karşı çıkar, ben dâhil (bir erkek olarak). Bu davranış toplumu nasıl rahatsız ederse, bir başı kapalı, tesettürlü kardeşimin bu tür davranışları da yine toplumda aynı rahatsızlığı uyandırmalıdır. Madem biri böyle yaptı diye hepsini aynı kefeye koyamıyoruz, o halde o ‘’biri’’ taşıdığı örtünün hakkını vermelidir. Örtüsünü, toplumca ahlaksızlık olarak nitelendirilen şeyleri örtmek için kullanıp, tüm örtülüleri böylesi bir zan altında bırakmamalıdır. Namus kuşkusuz örtünme ile olmaz, örtü namusun bekçiliğini yapmaktan acizdir. Namus insanların vicdanlarındadır. Her vicdan kendinden mesuldür kuşkusuz. Bence namuslu olmak ne örtüyle nede başka şeyle, bence namuslu olmak OLDUĞU GİBİ GÖRÜNÜP, GÖRÜNDÜĞÜ GİBİ OLMAKLA…
İnsanlığın bu derece sapıttığı bir Dünyada bu tip rahatsızlıkların dile getirilmesi güzel.Eskiden başörtülü görünce ne güzel namuslu namazında niyazında derdi nenelerimiz ama bu ahir zamanda örtülü örtünmemiş farketmiyor.Artık başörtüsü bir bez parçası olarak takılıyor.Onun verdiği yükümlülükleri kimse yerine getirmiyor.