Tam zamanını hatırlayamıyorum ama o zamanlar hayatın renkleri daha bir pastel tonda, daha bir hoştu benim için. Hiç anlaşamadığım büyük kuzenim elinde bir kasetle gelmişti bizim eve… Hava atar gibi de bir hali vardı. Hakkı da vardı. Bir Michael Jackson kasetiydi çünkü o ve ben o kaset sayesinde henüz ilkokul yıllarımda tanışmıştım O’nunla…

Sonra TV’nin önünde uzun bekleyişler başladı benim için, Michael çıksada videosunu kaydetsem diye… Kalemle çevirerek defalarca “Billie Jean” dinlemek ayrı bir zevkti benim için. Michael’dı O…  Kraldı… Kral olduğunu anlamak için “king of pop” yazılı pankartları görmenize gerek yoktu, dinlerken onu kendisi size bunu anlatıyordu zaten.

Moonwalk sahnelerini durdurup durdurup inceleyerek moonwalk yapmaya çalışarak büyümüştük biz… Kolundaki bantına, beyaz eldivenine olan hayranlığımdan olsa gerek bende ondan istiyorum diye çırpınışım henüz bacak kadar bir veletken.

Şimdi ise sabahın bir vaktinde bir arkadaşın attığı bir mesajla burkuldu içim. Ölen bir insan yoktu ortada biten bir kuşak vardı sanki. Yeni nesil yavaş yavaş gömerken bizim tatlı 80′lerden kalma hatıralarımızı en sağlam kalemiz yıkıldı… Kralımız öldü…

Önce güzelim kasetlerimizin yerini cdler, sonra “Modern Talking”lerimizin yerini djler almaya başlamıştı. Peki Michael’ın yerini kim alacaktı? Sanırım en çok acıtan şey onun yerini biraz olsun dolduracak bir insan evladının olmayışı ve aslada olmayacağını bilmek.

Artık acaba Türkiye’ye gelir mi? Diye belirli aralıklarla turne tarihlerini kontrol etmek, her şarkısını duyduğunda “ah ulan bir gelse be buraya” demek, “param olsun gitmezsem yurt dışına Michael’ı izlemeye ne olayım” demek yok işte…

Bir insanın değil bir kuşağın sonuydu sanki. Öyle bir tuhaf yapıyor insanı işte. Çünkü “Michael”dı O.. Nasıl desem Michael Jackson işte…