Ben diye başlayan cümlelerdi bilinçaltın dedikleri belki ya da sen diye suçlayan gözler… Olmak istediklerimiz ve olduğumuz olmamışlık sıkıştırdıkça, öfkemizi dönüp sorgulamak yerine bir yerlere yapıştırmaktır yaptığımız… Çoğu zaman ya da zaman zaman…

Rahatsızlık ve kendine itiraf edemediklerinin yükü memnun olma ve yetinme yerine suçlama, daha beterini bulup karalama anlık rahatlama olarak garip bir şekilde dönüşüm yaşar.

Mutluluğu ne olduğunu bilmeden aramak bu olsa gerek ve işler sarpa sarınca suçu bilinçaltına atmak… Kim bilir? Çağımızda herkesin panik anlamında bozukluk yaşaması yaşadığını sanması amaları yıkacak bir çukur araması hepsi ama hepsi bilinçaltının işi…

O kadar terlik atmasaydı annem arkamdan ya da ayrılmasalardı… O okula gitmeyi hiç istememiştim ki… Hem beni sıkmasaydınız o kadar söyler miydim o yalanları? Babam ölmeseydi… Yıllar geçmeseydi, büyümeseydim… Olmasaydı yapmasaydın demeseydin gitmeseydin…

Ben büyüdüm ama bilincimin altı 6 yaşında kaldı. Hadi sen git kreşte büyü ben biraz daha üzülmek istiyorum senin yüzünden. Büyüdüğünde anlayacaksın ama henüz bunu anlaman imkansız. Döndüğünde kaldığımız yerden devam etmeyelim olur mu? Sıfırla beni. Yeniden tanışalım. Oyunlarda aranıza alın sofranızda yer açın, kucaklayın. Bir bilsen sevgiye nasıl açım…

Konuştuklarımın hepsi benim. Biri bilinçaltım biri an’ım… Olamadığım, olmak istediğim ve sürekli duyduklarım… Bir de olduğum var ki onu da birdahaki sefere anlatacağım…

Bir dosta ithafen…