Kendimi kandırabilirsem eğer kendimi kaldırmak istiyorum. Üstümdeki derinin bir bahar temizilğine ihtiyacı var. Omuzlarımda kurtlanmak üzere hep eski kışların karları var. Hani şöyle başını eğdiğinde dökülse diyorsun. Başıma konmuş, tozlanan bütün hayatlar. Bir kapıdan gökyüzüne düşüp bir kapıdan yer altında saklansam. Güneşi kalbimde büyütüp ruhumu asa dursam bayramların pencerelerine.

İçimdeki bütün sandıkların naftalinleri kaçmış. Çürümeye başlayan yazlıklarım,bir sahil kasabası istiyor kumlanmak için. Bir yudum dalgada eriyen kayıklarımla vira bismillah diyor sabahlarımın kokusu. Bir sigara dumanı kadar özgürlük yeterdi. Bir kül kadar hayattan kaçmak kafi. Bir sokak lambası kadar şöhret yeterdi mesela, bir masal kadar uyku kafi.

Yağmurun cesaretini istiyorum. O kadar rahat kaçıp dökülmek adressiz çıktığım yollara… Gülünki kadar esaret olsun benimkisi; kim bıkar bülbülle iki lafın belini kırmaktan. Gözlerim sinema filmi olsun ama şöyle bol küfürlü; hayata inat, hayata gıcık bir tanıtım olsun. Ah! Ne güzel olurdu bir salı pazarında unutmak kendini. Çalsalardı ya beni, koluma sıkı sıkı yapışmış sıradanlıktan.Yazdıkça değişseydim örneğin; yok yok yazmak istediğim romanlar kadar silinseydim hafızamdan. Değişmeseydim hiç değişmek istediğim kadar…

Çay bardağı ve altlığının aşkını dane kadar kıskanıyorum be… Eriseydim ya bende içlerinde sanki düşmanlarını yok edermiş hırsıyla.Tenim kendi Rütük’ünü kaldırsaydı.Bol bol sevişseydim acının bütün üveyleriyle.Üvey dedim de kendime yabancı kalışımın sahtekarlığı; işte evlatlık edilinen bir hayat gibi. Ne tam anne ne tam baba;tıpkı yarımın kendi içinde tam,tamın kendi içinde eksik oluşu gibi.

Serserilik yapmak istiyor ayaklarım. Bir sürü şehirle çıkmak ve bir sürü şehri kirletmek. Utanarak sevmek istiyorum kendimi, unutarak hatırlamak istiyorum kendimi. Her gün elveda diyerek kendime, bir merhabayla bulsam.Aslında kendimde hapsoluşum en büyük özgürlüğüm.

Aslında kendimi kandırsam,eğer kaldırsam kendimi, çıkarıp atacağım içimdeki bütün ölüleri ve ölmüşleri.