Görselliğin samimiyeti kaybettiği bir toplumun çocukları olmanın verdiği sabırsızlıkla bekledik hep yarını; bugünden yaratmadık, kader dedik, kendimizi kandırdık. Yanlış anladık belki de Carpe Diem’i; ya da istediğimiz şekilde anladık… Hayatın renklerini ana renklerden ibaret sandık; pembeyi, yeşili, turuncuyu görmezden geldik. Dedim ya; sabırsızdık biz, bekleyemedik, yaşadık, bitirdik…
Fantazyalarda gezen beyinlere “saçma”, gerçeklerden kaçanlara ise “korkak” dedik, söyleyecek bir sürü laf bulduk çevremizdekilere. Dört dörtlük insan profilini kafamızda yaratamadığımız için belki de o nedenle göremedik örnek insanı. Yaratamadık kafamızda, çünkü kendinize göre biz de “saçma”ydık, biz de “korkak”tık…
İçimizde değil, şarkılarda, şiirlerde, masallarda aradık kendimizi; benzettik sürekli birine, bir şeye… Kendimiz olmaktan mı korktuk? Yoksa masalların, şiirlerin, şarkıların ölümsüzlüğüne mi yormaya çalıştık kendimizi? Ölmekten mi korktuk? Öldükten sonraki inançlarda geçen iyi-kötü kavramlarına mı koyamadık kendimizi, ne yaptığımızı bilemedik mi geride? Yoksa geçmişimizden mi korktuk? O yüzden mi yaşadık her günü, yarını düşünmeden, o yüzden mi yaşadık bilinçsizce her dakikanın önemini görmeden?
Pembeyi, yeşili, turuncuyu görmemezlikten geldik biz. Carpe Diem’i anlayamadık, anlamazlıktan geldik biz. Masallara, şiirlere, şarkılara adadık kendimizi biz. Ölmekten ve sonrasından korktuk biz. Ve en kötüsü geçmişten korktuk biz; geleceği görmemek için…
hem adaş hem de soyadaş ve hemde yazı ile ilgilenen diğer engin akbaba’ya.. bu güzel bir tresadüf ama ilerleyen zamanlarda bizi sıkça karıştıracaklar sanırım.
Nasıl ya? Bi’ dakika, kafam karıştı… İkinci Engin Akbaba mı? İyice karışacak ortalık, haklısın. :D