“Bir senfoni vardı kulağımda çalınan” beni dünyaya bulutlardan baktıran, saatleri durduran, geceler boyu odamı dolduran, kulaklarımı çınlatan… Ve orkestranın serseri kemancıları vardı, bir de smokinlerin içinde boğulan sesiyle kalpleri… Aşkın –de halini anlatıyordu her biri sevgili kemanlarıyla, çünkü keman(DA), kalp(DE), senfoni(DE), sahne(DE), her yer(DE) aşk vardı… Sarhoş olmadan rakı şişesinde bir balık gibiydim işte… Ya da rakı şişesinin içinde iki balıktık ikimizde…

Hüznü de bildiğini anımsıyorduk kemanın ama aşkın –den halini çoktan unutmuştuk birlikte…

Çünkü fluydu bizimkisi. Kıstığı gözleriyle güneşe bakan bir çocuğunki gibi aydınlık olduğu kadar buruşuktu yüzlerimiz. Saksafonun inişli çıkışlı ritmine kaptırdığımız bedenlerimizin havai haliydi tam da yaşadıklarımız. Piyano kadar kararsızdık. Do’dan si’ye günübirlik, çılgın bir yolculuktu aşk için yaptıklarımız. Çünkü aşk çılgınlığın türevi, çılgınlıksa aşkın gereği. Bundandır motorları maviliklere sürdüğümüz yaz sabahları, karlar içinde çıplak yürüdüğümüz kış akşamları…

“bitti artık hepsi…”

Neden?

Bilmem. Flu gibi başladı ve bitti…Gitti sevgili, beraber kazıdığımız ağaç gövdesin(DEN), çok sevdiğimiz o sokak(TAN), bu diyar(DAN), bu kalp(DEN),ben(DEN).

“Köşeme çekildim, hani hep kaldığım köşeme.
Bakış açım belli oldu yine.
Geride kalan, ardından bakar gidenlerin.
Bir meltem olacak rüzgârım dahi kalmadı benim.
Dağlara çarptım her esişimde.
Yollara küfrettim her gidişinde.”

Ruhumun durakları hep izbe boşluklar oluyor şimdilerde. Durmadan yol alıyorum geriye, eskiyor hatıralar, mevsimler gelip geçiyor penceremden… Bilmem kaç yağmur daha yağacak şimdi sensiz yürüdüğüm o sokakta üzerime…

DENİZ CAN
Ocak 2010 TRABZON