Fotoğraf kadrajıma aldığım her özne hayatımdan bir parçadır. Bu öznelerin bilinç altımdaki yüklemlerle bir bağ kurmasını sağlayarak fotoğraf karemi oluştururum. Anlam verdiğim her şey benim kadrajıma girer. Anlam veremediklerim de olumsuz bir duygu olarak fotoğraflarımda yine gün yüzüne çıkar. Fotoğraflar hayatın bir kesitini görüntüler fakat bazen geçmişi özetleyen kareye bile rastlanır, bu kareler birden fazla ise hayatımda kısa film tadında hikâyelere bile dönüşebilir.

Her çektiğim fotoğrafta kendimden bir parça iz bulurum; beni anlatır, yansıtır, özetler…

An’ı yakalamak denen bir şey olsa gerek fotoğraf, biraz da içindeki sesin kavgasının yansımasıdır. Eski bir şarkıda hatırlanan hatıraların döktürdüğü gözyaşını, çok sevdiğin bir filmi tekrar izlediğinde yüzündeki tebessümü, küçük kuzenine verdiğin çikolatanın yarattığı büyük mutlulukları karelemek benim fotoğrafımdır.

Dönme dolaba bindiğinde çocuk olduğun günleri anımsamanı, eski bir kitabın arasında tekrar ele geçirdiğin düzleştirilmiş çikolata kâğıdını gördüğünde tekrar geçmişe dönmenin verdiği o buruk tadı, kurumuş yaprakların verdiği o sonbahar rengini gördüğünde yağan yağmur damlalarının yüzüne gelmesindeki o mutluluğu fotoğrafta hissettirmektir benim felsefem. Teknolojinin keyif verdiği her an’ı, yeni aldığın bir elbise ile aynada kendine bakarkenki o heyecanı anlatmaktır fotoğraf bazen. Bahar sabahında güneşin ilk ışıkları ile uyandığında, heyecanlı bir telaşı gizleyemediğinde, hafif bir ürperme hissettiğinde, üzerine ince hırkanı giyip muzip bir gülümseme ile objektiflere poz vermektir fotoğraf.

Annenin çok sevdiği bardağını kırdığında yüzünüzdeki mahcup ifadeyi saklayamadığında, yalnız kaldığında içinizdeki bir burukluğun yüzdeki yansımasıdır fotoğraf. Sonlanan aşkla dökülen gözyaşının yaydığı negatif enerjiyi, yeniden aşık olduğunda, aşk kuyusunda boğulduğunda, yanaklardaki pembelik ve anlamsız sırıtmaları engelleyemeyecek kadar olduğunda hayatı karelemektir fotoğraf. Tren garında iki sevgilinin ayrılık sahnesine şâhit olmanın verdiği hayıflanmada, elma şekerini paketinden açarken yere düşürmeyi ve küçük bir gözyaşı dökmeyi anlatmaktır fotoğraf. Hayata yeniden cansuyu verirkenki yüzlerdeki kararlılığı, farklı ortamlara girerkenki yaşanılan stresin yüz kızarıklığına sebebiyet vermesine başarıları veya başarısızlıkları karelemektir. Karelemek, evet fotoğraf sadece bu yaşanılanları basit bir şekilde kare şekline dönüştürmektir.

Hepsini yaşadım ben, belki de çoğunuzla benzer hikayelerimiz olmuştur. Hayatımdaki son kare de belki de son nefesimi verdiğim an olacak. Betimlediğim her fotoğraf karesi aslında benim geçmişimdi. Geleceğimdeki kareler için de uğraşmaktayım. Kadrajıma giren her şeye, herkese minnettarım.