En tehlikeli hastalıktır yalnızlık. En tehlikeli insanlardır yalnız olanlar. Belki yalnızlıklarını değil ama yalnızlıklarının doğurduğu saçmalıklarını bulaştırırlar insanlara… Zaten onları yalnız kılan da bir türlü sıyrılamadıkları saçmalıkları değil midir? Bu yüzden terk edilmemişler midir?

Yalnızlığın belirtisi terk edilmek midir yoksa terk etmek mi? Hiç düşünmeyin. Yoksa yumurta tavuk hikâyesine döner bu iş. Yalnızlık hiç doymayan bir hayvandır hücrelerimizde gezinen… İnsanı sömürür, dört bir yandan sarar ve yeniden yaratır istediği surette… Kukla gibi oynatır perdenin arkasından…

Yalnız insan, ruhuna boğularak ruhsuzlaştırır kendini. Ne istediğini bilmez. Öyle alışır ki her gün şikâyet ettiği yalnızlığına, onsuz yapamaz olur. Çünkü en tehlikeli hastalıktır yalnızlık… Bir bağımlılıktır tedavisi olmayan… Yalnızlık gerçeklerle yüzleşmektir, bilmektir her şeyin boş olduğunu… Yalnız insanın hayatında hayal kurmak yoktur çünkü hayalden dönme gerçekler asalet yoksunudur ve bunu en iyi bilen yalnız insandır… Yalnız insan yalancıdır, nankördür. Ne zaman sorsanız ya memnudur böyle yaşamaktan ya da bıkmıştır yalnızlıktan. Lakin ikisi de koca bir yalandır. Çünkü yalnızlık ne memnun eder ne de bıktırır insanı. İkiyüzlü bir hastalıktır yalnızlık, tıpkı o kıpkırmızı zehirli elma gibi… Tatlıdır tadımlık olsun istenir ama bir kere ısırdın mı damarlarında dolaşmaya başlar. Yalnızlık ölüme kardeşlik etmektir…