Tendeki su damlasında gözlerinin kayışı var. Hırçın nefesinin serseri yırtıkları… Gavur yürüyüşünde; aşkımın sokak çocukları kaldı. Zamanın ilk sensizliğe düşüşünde; gözlerimde hasret tinercileri… Bir paket sigaraya katil oldu ayrılığının çocukları. Öldürdüler kalbimin saçların kokan atışlarını.

Duygusuz bir yağmur döküldü saçaklarımdan. Dizlerinin üstüne çökmüş dudaklarımda; hiç de misafir gibi görünmeyen çöllerin yerleşmiş. Kuru kara dönüşen o duygusuz yağmurlarında, üstüme basıp geçti sokağı dönen adımların. Zaman alaşağı ediyor yüregimi . Kandırılıyorum gecelerin ellerinde bayram şekerleri. Sağanak dudaklar bilip bilmeden çekip atıyor ara sıra kendine gelen gözlerimi. Bir merdiven boşluğu adımlarımda sessiz bir uzanış. Adı ayrılık balkonu.

Kendime döndüğüm yerde bitiyorum. Hatırladığım her şey çok sesli bir senfoni çizgilerde. Kim demiş geçmiş diye; her günün yarısı dünün renginde. Hani deniz kenarları kurtuluştur canı ıslanan bazılarına, bazılarının baş harfini yazdığıdır, bazılarının da boğulan canına gül bıraktığı mezardır; iste o kadar kalabalık ve bir o kadar da anlamsızım coşkulu yalnızlığımda. Bu kadarlık değil mi zaten hayat? Birilerinin yıkılışında zafer, birilerinin sonunda başlangıç…

Bir çocuk mızmızı kadar kolay değil tahammülü. Salonda içtiğim sigarayla salon kalmıyor, yastığımda benden önce uykuya dalmış kabadayı yalnızlık. Çıtı çıkmıyor ruhumun ay yerine gelince. Ürkek bir korku dört duvar arasındaki yatalak acımda. Pencerelere uzağım, kırgınım ben sokağımdaki köşeye. Orada terk edildim! Orada atıldım akan ayrılık deresine.

Boyunlarından bağlanmış iki lale var masanın üstündeki örtüde. Annem örmüş elleriyle. Keske kavuşmak o kadar kolay olsa anne. Haydi beni de işle göz nurunla bir beze. Beni de sersinler tüpü biten bir televizyonun üstüne. Ama unutma sakın yanıma onu da işlemeyi. Hiç kimsenin beğenmediği, dikişleri yarım yamalak bir tığ deseni de olsak kafi… Ara sıra renklilerle yıkanmaya razıyım. Yeter ki onunla olayım.

Alev soğuğu çekiyor bedenim takvimi tek gün yaşadığımdan beri. Kendimi unuttum herkese benzeyerek. Ellerim yetmişlik bir dede kadar bıkmış titreyişinden. Tek bir kuş bile yok çamaşır tellerimde. Tam bir turistik şehir içim. Her şeyim birbirine yabancı. İki katı hesap ödetiyor beynim kalbime. Her şey dahil bu ayrılıkta isyanlarda hep gönlümün esnafları.

Bir çınar ormanında çam ağacı olmak ne demektir? Ya yanlış yer ya yanlış zaman. İşte bu kadar aykırıyım sabah habercisi ekmek kokularına. Acım zamansızca. Ben de bilmiyorum soranlara vereceğim cevabı. Kendimi yitirdim iki dudak arasında. Anlatmak istemediklerini anlatırken, anlatamadığım o kadar şey var ki. Nereye gönül vermişim? Bu ne büyük borçtur ki, yetmedi aynalarda ölümümü izlemeye.

Elveda kokusu ne kadar ağır. Günlerdir çıkmadı üstümden. Efkar limonları hep ızdırap sağıyor öğünlerime. Alıştım da ayrılığının beni horlamasına; zoruma gidiyor kalbimle körebe oynaması. Siyah katlarıyla kırık fırçalar, acemiliğini atıyor ruhumun yağlı tablosunda. Yüzümün yansıdığı tuallerde kar yangınları. Hiçbir şey istemiyorum. Beni unut, tamam. Ama bu ayrılık senin ayrılığınsa şunu unutma; sen beni öldürmek için yanlış silah kullandın…