Hayatta neleri yarım bıraktık şöyle bir düşünelim… Planladıklarımız, projelerimiz, fikirlerimiz, düşündüklerimiz, hayallerimiz, aşklarımız… Ne çok şey içimizde, öylece havada kalakaldı, yarım başına.

Fikirlerimiz oldu en yaratıcı olanından! Ama üşendik tamamlamadık. Yolculuk planı yaptık, çantamızı alıp çıkamadık tüm cesaretimizle… Aşık olduk herkes bildi ama “o” bilmedi hiç bir zaman, bir tek ondan sakladık sanki bilmesi gereken ilk ve tek kişi o değilmiş gibi! Amaçlarımız vardı, en büyük hayallerimiz… İlk adımdan sonar ikinci adımı atmadık. Erteledik belki de! En belirsiz bir zamanda yaparız nasılsa diye.

Hangi yarım bıraktıklarımız bizim için iyi oldu ya da çok şeyi kaybettirdi bize?Yaşayarak görmek yerine çok bilmişlik yaptık her zaman. Başaramazdık. O bizden hoşlanmazdı. Ya başımıza bir şey gelseydi. Düşündük ya, sadece yetti bize. Yaşamayalım çok da önemli değil. Zamanımızı boşa harcamayı tercih ettik yarım kalanları tamamlamak yerine… Öyle uzun uzun, bomboş zamanlar tükettik, sanki yaşayarak görmenin yerini başka bir şey tutabilecekmiş gibi… Ne tembel ve ne korku dolu insanlar olduk… Sahip olduğumuz hayatın bir alternatifi, bulunduğumuz şu anın bir tekrarı varmış gibi…

Ne çok “an” kaybettik. Sadece bir sözle çok şey değiştirebilecekken vezgeçtik. Gurur yaptık. Üşendik. Reddedilmekten, başarısız olmaktan, beğenilmemekten korktuk. Kendimize zaman ayırmanın lüks olduğunu düşündük…

Hayatta hiçbir şey için geç olmadığını düşünüyorum. Şu an en doğru andır! Hiçbir şey, hiç kimse bizden daha önemli değil! Çantamızı alıp çıkmalıyız yola. İçinde bir tişört, bir diş fırçası, bir defter ve kalem olsun yeter. Hiç bakmamalıyız arkamıza. Bu hayat bizim. Bir daha da olmayacak.

Tekrar düşünelim yarım bıraktıklarımızı ve düşünelim hangilerini tamamlayabiliriz diye. Bu hayat bizim ve bir daha olmayacak.