Yaz çocuk… Hissiz parmaklarından dökülsün duygu yüklü  bütün anlamlar, sözcüklerden cümlelere dönüşsün, demirden kalbinde sakladığın bütün nefretin küflerini! Jilet keskinliğindeki buz odalarındaki bütün kötülüklerini  uyandır artık, vakti gelmedi mi bu güzel dünyaya kusmanın?

Çıkmalıyım artık en yüksek gökdelenlere, atlamalı ya da atlamamalı düşünceler içinde salık vermeliyim kendimi ölümün kucağına. Düşüncesizce ama hislice.

Akıtamadın ki  gözlerinden şu dünyanın kirini, birikti ciğerinde her bir nefes sigaranda, vakti gelmedi mi katrana boyamanın dünyayı?

Bağıramadın ki hiç kaderine  karşı, duramadın karşısında beton duvarlar gibi soğuk ve bütün iyi dileklerin yok olurken  şeytan piç etti en samimi düşüncelerini! Kalabalıklar içinde yalnızlıkları oynarken.

Sevemedi  şu kalbin, kaç fahişeye yataklık etti, kırmızı loş ışıklı ve zehirli kanların içinde pis kalp odaların?

Neşter ile sıyırsan yüzünü, yüzsüz olsan yine bakamazsın Tanrı’na. Arınsan Nil Nehri’nde, arşa çıksan meleklerle barınamazsın yanlarında.

Şeytan, şeytan işlemiş  damarlarına.

Söyle çocuk ibadetlerin kimeydi, Kabe’n neresiydi?