Çünkü karakterler için hesap açılmış ve öylece duruyorlar. Karakterleri de gerçek birer kişi gibi düşünecek olursak, biraz hareketli olmaları gerekir. Karakterler sadece fotoğraf albümü ekliyor. Diyebilirsiniz ki, “bunlar kurgusal karakterler ve robot hesap denilen şeyden olmaları gayet normal”. Hayır, normal değil!

Madem Ezel Bayraktar olarak bir hesap açtın, ona göre de konuşman, yazışman gerekir. Sosyal medyanın gücü de buradadır. Geçen aylarda AdAge’te haber olan MadMen Twitter hesapları büyük olay yarattı. Sıradan izlerlerin açtığı hesaplar daha sonra haber oldu ve resmen sosyal medyadaki yerini aldı. Don Draper’ın geçtiği “Hilton Oteli brifine çalışıyorum” güncellemesi (tweet) ne derece 2009′a uyar bilinmez ama (sonuçta dizi 60′larda geçiyor) bu da insanların bir şekilde ilgisini çekti.

Bir diğer güçlü örneğe gelirsek… Gossip Girl, yeni bölüm başladığı andan itibaren güncellemelerini sıcağı sıcağına geçiyor. CWTV’de yayınlanan diziyi izleyenler, bir yandan da GG’nin tweet’lerine bakıyor ve diziyle bütünleşmiş oluyor. O güncellemeleri okudukça kulağımda GG’nin sesi (dış ses) yankılanıyor.

Ülkemizde bunun ilk örneklerinden sayılan Yaprak Dökümü’nün Ferhunde’sine gelelim… Ferhunde, güncellemeden ziyade fotoğraf da yayınlıyor. Örneğin sağ taraftaki fotoğrafı “Nikahtan :)” diyerek “tweet” geçmişti… İşte bu yüzden Ferhunde Tekin’in “robot hesap” olduğunu düşünmüyorum.

Sosyal medyadan bahsetmişken, Eyşan Atay’ın duvarına alttaki yorumu yazan kullanıcının sosyal medyadan pek haberi yok anlaşılan… Ya da en azından dizinin resmi sitesindeki “Oyuncular” bölümüne bakması gerekirdi diye düşünüyorum.

Karakterlerin konuştuğunu varsayalım… Bu sefer de ülkemiz hayranlarının bunun suyunu çıkaracağı düşüncesi geçiyor aklımdan. Ezel’in bir yoruma bir teşekkür notu yazması, diğer bütün hayranlarına da cevap yazma zorunluluğu doğurur mu? Bilemiyorum ama bekleyip görmek gerek diye düşünüyorum. Eğer Facebook değil de Twitter olsaydı, belki bir anlamda daha rahat olabilirdi. Zira Twitter’da duvarınız yok ve @ezel şeklinde gönderileri kendiniz hesap sahibi olarak görebiliyorsunuz.

Ezel’in sosyal medyadaki bu girişiminin örnek olarak diğer yapımlara da yansıması en büyük temennim. Örneğin Aşk-ı Memnu’da Twitter olsa çok ilgi çekerdi. Bir tek Behlül ya da Bihter değil, Nihal’in de “tweet” geçtiğini görmek güzel olurdu. Polat Alemdar’ın Twitter hesabında (muhtemelen bir hayran tarafından oluşturulmuş) 1 aydan fazladır “işte” olduğu yazıyor…

Dünya, sosyal medyanın gücünün farkına çoktan vardı. Aynı şekilde ülkemizde buna benzer örnekleri çok daha yaygın şekilde görmek dileğiyle…

Tartışmalar Obama’nın ödülü hak edip etmediği ekseninde ilerliyor. Ben de Obama’nın ödülü hak ettiğini düşünmeyenlerdenim. Çünkü göreve geldiği 9 aydan bu yana Obama’nın kayda değer bir icraatı yok. Bu da editörlerimizden Baran Danış’ın yorumu ve aynı zamanda bu yazının başlığı da olan amele değil niyete ödül verildiğinin bir göstergesi.

Şimdi bu “niyetleri” konuşalım.

Obama göreve geldiğinde ilk olarak Guantanamo Üssü’nü kapatmak için girişimlerde bulundu. Kapandı kapanacak derken mahkumların dünyada ne iş yapacakları, onlara nasıl bir hayat sağlanacağı tartışıldı. Hapis sonrası hayata katılım için devletlere göndermelerde bulunuldu. Üs kapatılmadı, mahkumlar içeride kaldı. Bu konuda herhangi biriyle barış sağlanamadı. Sonuç: Sıfır.

Göreve geldiği sırada patlamış olan küresel finans krizinin yükü de omuzlarındaydı. İşsizlik son 26 yılın en yüksek seviyesine çıktı. Krizi henüz atlatamadık ve işsiziz. Bu yüzden vatandaşları ile barış sağlanamadı. Sonuç: Sıfır.

En büyük vaatlerinden biri olan sağlık reformu da büyük tartışmalara yol açtı. Reforma ateş püskürerek karşı çıkanlar oldu. Zengin daha az zengin olacaktı ve kazancından kesilecek vergilerle vatandaşlar sağlık güvencesi edinecekti. Sam Amca ile barış sağlanamadı. Sonuç: Sıfır.

Tüm bunların yanında belki de en önemli geliş(eme)meler Irak ve Afganistan’daki durum. Hâlâ savaş bitmedi! Buralarda da reforma gitmeyi düşünen Obama, Orta Doğu’da hâlâ barışı sağlayamadı. Ne de olsa umudumuz Obama! Orta Doğu insanı ile barış sağlanamadı. Sonuç: Sıfır.

Bunlara ek olarak İran’la barış sağlanamadı. Sonuç: Sıfır.

İşte bu gelişmeler olup biterken, cebinde taşıdığı “check-list” ine hiçbir “tik” atamayan Obama’nın; sırf diplomatik girişimleri, amelleri değil niyeti, parlak ve “iyi çocuk” oluşu (ya da duruşu), dünya barışına olan katkıları (!) para etti.

9 ay öncesine kadar dünyanın anasını ağlatan rejimin sahibi bu ülke, şimdi Nobel Barış Ödülü sahibi bir başkana sahip. Eee, bu ödülü de almaları, Amerikalı abilerimizden artık zarar gelmeyeceği anlamına geliyor değil mi? Ne de olsa ödülün sahibi mahcup bir başkan: Bizim Hüseyin!

30 Kasım’da başladığımız resmi yayından bugüne kadar yaklaşık 9 ay geçti. 9 aylık yayın dönemimizden bu yana, içeriğin faydalı, arşiv niteliği taşıyan, yıllar sonra da okunacak türde olması için çalışıyoruz. 12 Temmuz’da yayınladığımız 500. yazımızda, editör ve yazar arkadaşlarımız ile “DY | böyle buyurdu editör” köşesi için yaptığımız teras toplantısı sonrası çok önemli bir konuya değindik. “OkuMA Sorunsalı Özel” başlıklı yazımızda, ülkemizdeki okuma alışkanlığı, kitap fiyatları gibi konuları sorguladık.

Tüm bu çabamız bizi daha çok heveslendiriyor ve yayın politikası, teknik altyapı, estetik görünüm gibi temel konularda iyileştirme ve geliştirmelere yönlendiriyor. Değişim, gerekliyse bunu büyük bir şevkle yerine getirmeye çalışıyoruz. Böylece adımlarımızı yere daha sağlam basıyoruz. Bunca laftan sonra gelelim “yenilenme” hikayemize…

Deneme Yazıları görünümünde yine yeniliğe gitti. Modern ve sade bir tasarım anlayışı ile “DY | modern” adlı temamız, titiz bir çalışmanın ardından yayında. Yeni temada öne çıkan özellik, kenarları yuvarlak ve beyaz kutular içinde yer alan içerikler.

DY’nin kurumsalına sadık kalarak; siyah, beyaz ve mavi renklerin ağırlıkla kullanıldığı yeni tema ile birlikte, 2 adet de yeniliğimiz olacak.

Bunlardan bir tanesi, güncel olaylarla ilgili bir fotoğrafın yer aldığı DY | deneme tahtası adlı bölüm olacak. Bu bölümde okurlar, aynı zamanda birer yazar da olacak. Üstelik bunun için üyelik bile gerekmeyecek. Bölümde yer alan fotoğrafın sizde ne düşündürdüğünü yazıp, bir nevi deneme yapmış olacaksınız. Kalemini güçlendirmek isteyenler için bulunmaz fırsat: bol bol pratik!

Diğer bölümümüzün adı; DY | sen de dene! Sitemizde yazar olmak isteyen okurlarımız için, yazarlık başvurusu ve yazı gönderme çok daha kolay hale geliyor.

Logonun sağında kalan yerdeki boşlukta, resmi Facebook ve Twitter hesaplarımıza kolay erişim sağlayan grafikler yer alıyor.

Ana sayfadaki yazıları ana bölümlere göre dikey kutular şeklinde tasarladık. Yazıların sonuna en çok okunan, son ve ilginizi çekebilecek yazılar gibi bazı kutular ekledik.

Yazı sayfalarının sonunu daha verimli kullanmak için, yazının bittiği yeri üçe böldük. Her bölüme yeni bir kutu ekleyerek ilginizi çekebilecek, çok okunan yazılar ile yazar hakkında bilginin yer aldığı bölümler ekledik. Beğendiğiniz bir yazıyı sosyal medya sitelerinde (Facebook, Twitter, Google Reader, Stumble) paylaşmanız için de “EKLE BUNU” özelliğini daha kullanışlı hale getirdik.

DY | giriş » adını verdiğimiz bölümü hızlı erişimi sağlamak amacıyla tasarladık. Normal görünüme göre daha minimal olan bu bölüm, okurlarımızı siteye ilk girişte karşılıyor. Her girişte değişen arka planı ile ünlü yazarlar tarafından karşılanıyorsunuz. Son yazılar, DY | deneme tahtası, sen de dene!, sosyal ağdaki hesaplarımıza erişim kutularını buraya yerleştirdik. Normal görünüme geçmek, sadece bir tık ile mümkün.

Yenilikleri takip eden ve bu yeniliklere ayak uyduran bir anlayışla yayınımız sürecek. Siz de yeni temaya ve eklenen bölümlere ilişkin görüşlerinizi bizimle paylaşabilirsiniz. Eleştirilerinizi sabırsızlıkla bekliyoruz…

Satışa tüm dünyadan olumlu ve olumsuz tepkiler geliyor. Yurtdışı bazı kaynaklar, satışın büyük bir başarı olduğunu söylüyor. Kimilerine göreyse bu satış kötü. Bu noktada dikkatimi çeken, FriendFeed’in arkasındaki ekip. Google’da büyük işlere imza atan, “büyük” adamlar, artık 250 milyonluk Facebook’un bir parçası.

FriendFeed, resmi blogunda satışla ilgili resmi açıklamasını “FriendFeed, Facebook’un arkadaşlık isteğini kabul etti” başlığıyla duyurdu. “Bundan sonra ne olacak?” kaygısını gidermek için, normal işleyişin süreceğini, FB ile geliştirmeye dair planların yapılacağı söyleniyor.

Facebook, yapı itibariyle FriendFeed ve Twitter karışımı bir site. Ne yaptığınızı (durum) ve diğer servislerdeki hesaplarınızla, diğer linkleri anında paylaşabiliyorsunuz. FriendFeed, Twitter’la birlikte bir sürü servisi kapsayan bir site. Facebook bu siteyi satın alarak, kendi adına iyi bir hamle yapmış gibi görünüyor. Eski haline bakıldığında bir “numarası” olmayan FB, tasarımda yenilikle video paylaşımını çok daha aktif hale getirerek ilgiyi yine kaybetmedi. Şimdi de FF’i satın almasıyla yine bir yenilikle gündemde kalmayı başarıyor.

Giderek ısındığımız FriendFeed, Facebook’la birlikte şekil değiştirecek mi bilmiyorum ama değiştirirse Sean Percival’ın hazırladığı grafik gibi olmasını istemem. Satıştan memnun kalmayan Sean Percival, durumla ilgili yazının başındaki grafiği hazırlamış.

FF’e ilişkin ne tür planlar, geliştirmeler var bunu bekleyip göreceğiz. Ancak sitelerin bire bir benzerliğinin olmayacağını düşünüyorum. FriendFeed’deki 12 çalışan, Facebook’ta ürün geliştirmede çalışmaya devam edeceklermiş. Durum Sean Percival’ın resmettiği kadar karamsar mı, emin değilim.

Satışın Twitter’a yönelik bir adım olduğu da düşünülebilir. 140 karakterle harikalar yaratılan Twitter, şimdi karakter sınırı olmadan çok daha geniş kitlelere, geniş servisler sunan FriendFeed karşısında nasıl bir hamle yapacak?

Sosyal medyanın önemi, yatırımlarıyla da kendini kanıtlamaya devam ediyor. Bir sonraki arkadaşlık talebini kim, kimden kabul edecek ya da kimler arkadaş listesini temizleyecek, “notification” geldiği zaman öğreneceğiz.

Süper Kupa maçının şifresiz, Fox’tan naklen yayınlanması, sanki kanseri gösterip, bizi vereme ikna etti. Çünkü o derece abartılı reklamlar girdi ki, bu reklamlar maç izleme keyfine dair her şeyi silip süpürdü.

Bant reklamlarda dikkati çeken, bantların gereksiz boşluklarla doldurulup, boyutlarının büyütülmüş olmasıydı. Dikkat ettiyseniz, 4 kenarda da boşluklara rastlamak mümkündü. Üstelik boyu da yükseltilip, ekranın neredeyse yarısına kadar ulaşan bantlar gördük.

Üstelik bu bantlar, topun ekranın yarısından aşağı olduğu her pozisyonda ortaya çıktı (çünkü amaç o zaten) ve reklamverene de söylenme (hatta küfüre varan söylenme) durumunu ortaya çıkardı.

Reklam Stratejileri dersinde de konuştuğumuz bu tür medya planlamada aramızda yaptığımız muhabbet “reklam ajansı müşteriye gidip sana şöyle bir reklam ayarlayalım, top oraya geldiğinde reklamın ortaya çıksın, herkes görür, acayip reklam yapmış olursunuz” şeklinde reklamvereni ikna etme şeklindeydi. Bu muhabbete bağlı olarak “Bre reklamveren! Sen bilmez misin bu seyirci orada maç izliyor? Pop-up reklam gibi ‘pıt!’ diye görüşü taciz eden ve insanı sinirlere boğan bir şekilde, üstelik ekranın yarısını kaplayacak biçimde reklam vermenin sana reklamla birlikte söylenmeyi de getireceğini bilmez misin?” diyesi geliyor insanın…

Bant reklamlar o kadar çoktu ki, hiçbir markayı hatırlamıyorum. Bant reklamla kalınmadı, orta sahanın önündeki seyircilerin olduğu yerde de pek çok reklamla birlikte, Fox’ta futbol programının başlayacağını uzuuun uzuun görerek öğrendik.

Hakkını yemeyelim. Güzel bir planlama ile beni güldüren, “çok iyiymiş” dedirten 1 tane (yazıyla bir) reklam gördüm. O da maçta 3 dakikalık uzatmanın altta yazdığı yere geciktirici sprey reklamının konmasıydı. Daha önce “+3 taksit” reklamıyla verimli kullanılan bu alan, bu sefer geciktirici sprey reklamı ile yine beni güldürdü.

İşbu deneme, maç yayınını reklam “arası” maça çeviren Fox’a bir eleştiri niteliğinde yazılmıştır. Diğer kanallarda –en azından ekranın yarısını kaplamayacak şekilde – bant reklamları “adabıyla” görmek dileği taşır.

Fox, News Corporation’a ait bir kanal. Amerika’daki Fox’a bakınca, bizim Fox’un durumu içler acısı. Bununla ilgili ayrı bir denemem olacak. Anlamsızca ekrana bakan 50 Sarışınlar, milliyetçiliğe varan haber yorumları ve daha fazlası…

Devamı gelecek…