Okulu bitirdim, hüzünlüyüm ama Bodrum’u düşününce de heyecanlanıyorum, koşarak indim güneye. Yoğun bir yılın ardından uzun uzun boş vakit geçirmeyi istiyorum yalnızca. Öyle kumlarda sere serpe, dünyadan bihaber… Bodrum gündüzleri, geceleri burnumda tütüyor. Ankara’nın kavruk günlerindeyim. Resmen, “nem” özledim. Öyle geceden, sabaha esnek geçişlerimi filan… Büyük hayal! Günün en karanlık zamanlarından, alacakanlık zamanlarına…. Offf… Bak yine özledim şimdi…

Zaman şu günlerde güze doğru hızlı adımlarla ilerlemeye başladı. Hüzünlüyüm. Şimdi arkama dönüp bakıyoruuumm. Baktım. Bak yine ne çok şey yaşamışım.

Bu yaz jübileydi benim için. Öyle arkana dönüp baktığında Bodrum’da yaşanmış bir yaz görmek için epey zaman geçmesi lazımdı artık. (Okul bitti filan yaa… Hani hayat şimdi başlıyomuş. Hah! O zamanlardayım işte.) Zira gelecek yaz Bodrum’da, hatta kuvetle muhtemel, Türkiye’de olmayacaktım. O yüzden yaşadığım her gün yanıma kârdı. O sıcak yaz günleri, o uzun ve eğlenceli yaz gecelerinde çok şey yaşamalıydım… Birçok anı biriktirmek yaz hedefimdi. (Bakmaya devam ediyorum.) Başarmışım hedefimi.

(Bakışlarımı yoğunlaştırıyorum bu pragrafta. Taaa uzaklara yaz başına bakıyorum.) Yaz günleri geçtikçe yavaş yavaş oluşmaya başladı anılar. Tabii buna çevremizdekilerin büyük katkısı oldu. Ve hiç kuşkusuz misafirlerimizin. Hakikaten yaa… Ne çok misafirimiz oldu bu yaz. Her hafta yeni arkadaş gruplarımızla eğlendik, bazen sadece eğlendirdik.  Zira öyle uykusuz bıraktılar ki bizi… Dinlenmeye, uyumaya zaman bulamadık çok zaman. Herkesin yaşam tarzına göre şekil aldık ve onlar gibi, onların mutlu olacağı şekilde zamanlarımızı geçirdik. Bu bazen kendi yaz günlerimizinden ödün vermemize sebep oldu, ama olsun sevdik misafirlerimizi… İyi ki geldiler (?). Sayelerinde evimizin, Bodrum’un her köşesinde anılarımız oldu (iyi ya da kötü, anı anıdır). Anı sahiplerinden geri dönüşüm alsak da almasak da önemli değildi; takılmadık oralara, yeni anılara yelken açtık, daha yaşanıp anılacak çok anımız olacaktı.

Bodrum’da yaşayanlar bilirler. Bodrum’da yirmidört saatin en az yirmi saati değerlendirilir. O uykuda geçen dört saat bile büyük kayıptır. Her an değerlendirilmelidir. Çünkü yaz günleri sayılıdır, hele Bodrum günleri en sayılıdır. Çabuk geçer! Zaten taaaa atalarımız bile öyle dememiş midir? “Sayılı gün çabuk geçer” diye. Atalarımızın dediğine şunu da ekleyelim. Zaman Bodrum’da geçiyorsa daha bir hızlı geçer.

Uyku yedi büyük günahtandır Bodrum’da (diğer günahları belki diğer yazılarımda yazarım.) Uyunmaz. Uykusuz her gecedir. Uykusuz her gündür. Uykusuz şehirdir Bodrum. Neyse Bodrum odaklı değildi  benim yazım değil mi? Uzatmayayım… Nerde kalmıştım. Ha arkama bakıyodum filan… Bodrum günleri… Misafirler… Neyse, çok misafirimiz oldu bu yaz. Eğlendik hep birlikte. Yüzdük, güneşlendik, gece on birde dışarı çıktık “daha erken tabii bu saatte barların boş olması, normal!” dedik. Barların hepsini yokladık. Dört bardak tekilaya 60 tl. verip yazın en büyük kazığını yedik. (giderseniz aklınızda bulunsun meyhaneler sokağında 4 tl. az alkollü filan idare edin, hem zaten Bodrum’da cebinizde büyük delik açılır, paranın nereye gittiğini anlamazsınız, zira sarhoşsunuzdur her daim!) 4-5 içkiyi karıştırdık, sarhoş olmadık. Dört bira içtik sarhoş olduk. Dengemizden şüphe ettik. Kısa cümlelerle anlatılacak çok şey yaşadık kısaca…
Yaz günleri, ayları geçtikçe anı sayıları arttı, türleri değişti. Eğlenceli anılar, yemekli anılar, alkollü anılar, sarhoşlu anılar, aşklı anılar, aşksız anılar, anlık anılar, süreçli anılar… Günler geçtikçe cebimdeki anı sayısı da artıyordu ve dolayısıyla da amacıma ulaşıyordum. (Anılarımı ara ara anlatmayı çok isterim, hele bir sarhoşluk hikayesi var ki tamamdır. Anıların en güzelidir. Unutulmazdır.) Neyse artık bakışlarımı günümüze, yakın tarihlere çeviriyorum, yoksa bu yazı bitmez, tüm anılarımı anlatmaya başlarım Allah muhafaza…

Birçok anıyı yüklendikten günler günler sonra, bir sabah uyandım ve güz kokusu aldım Bodrum’dan. İşte o koku tüm iştahımı kaçırdı her yaz sonu olduğu gibi! O koku şehir değiştirmenin zamanının geldiğini söyler her yıl bana. Buradan anlarsınız bu ayrılık zamanını.

Yaz bitmiştir artık. Bodrum bitmiştir. Anı birikimi bitmiştir. Biriktirdiğin yanına kar kalmıştır. Hayrını gördür!

Sevgilerimle…